InterviewTim Knol

‘Er zijn meer manieren om een carrière als deze vol te houden’

Beeld Frank Ruiter

Wat zijn dit voor vragen? Naar aanleiding van zijn recente theatertournee: acht dilemma’s voor singer-songwriter Tim Knol.

Muziek of fotografie?

‘Muziek. Het maken van muziek begon als hobby, maar werd op een gegeven moment werk. Zo ging het voelen,  op een negatieve manier: ik had het te druk en ging er minder van genieten. Ik zat midden in de professionele muziekindustrie. Dat is hartstikke tof, maar ook eenzaam. Het was altijd alleen Tim Knol met daaromheen een band. Alle beslissingen nam ik in mijn eentje. Ik voelde een interne druk om hits te maken, op de radio te komen en succesvol te zijn. Pas later kwam ik erachter dat ik dat helemaal niet ambieerde. Ik werd ongelukkig, wist niet meer wat ik wel en niet wilde. Ik moest mezelf hervinden.

‘In 2015 kwam ik in een band met Eric, Cees en Melle, The Miseries. Sindsdien geniet ik weer van muziek maken.  In mijn huidige tournee treden we even niet samen op, maar we beslissen wat met z’n vieren wat we spelen, waar we dat doen en wat onze toekomstdromen zijn. We zijn echt samen iets aan het bouwen.

‘Vroeger werd ik geleefd, nu kies ik voor mezelf. Er zijn meer manieren om een carrière als deze vol te houden, het hoeft niet per se een groot succes te zijn.’

Tim Knol als twintiger of als dertiger?

‘Ik ben pas vijf maanden dertiger, maar ik voel me beter dan ik me ooit heb gevoeld als twintiger. Als twintiger heb ik veel gezopen, gestapt en gefeest en probeerde ik ook nog een muzikale carrière op te bouwen. M’n carrière en het feesten gingen hand in hand: optredens eindigden altijd met wat biertjes en een feestje. Dat was leuk en ik heb er geen spijt van, maar op een gegeven moment trok ik het niet meer.

‘Vorig jaar zomer, ik was 29, was ik op de Parade in Rotterdam. Het was 35 graden in de tent en ik woog 118 kilo. Ik stond daar en dacht: jezus, ik kan dit niet aan. Ik werd licht in m’n hoofd en duizelig. En toch dronk ik nog elke dag. Zo had ik een keer een optreden in Groningen voor een kinderfestival, maar bleef ik de avond daarvoor tot 6 uur ’s ochtends in de kroeg. Stond ik een paar uur later voor vierhonderd gillende kinderen te spelen. Achteraf denk ik: why the fuck moest ik dat doen?

Beeld Frank Ruiter

‘De klachten werden erger. Soms werd ik duizelig tijdens het autorijden en ik had uitval van m’n pink tijdens het spelen. Dat vond ik echt heel eng. Toen ik naar de dokter ging, kreeg ik te horen dat ik m’n leven moest veranderen. Er zijn meer mensen die me dat hadden gezegd, maar toen realiseerde ik me hoe serieus het was.

‘Ik heb meteen m’n eetpatroon aangepast, ben gestopt met drinken, snack niet meer en beweeg veel. Zo viel ik in een half jaar 30 kilo af. Nu voel ik me beter, rustiger, creatiever en gelukkiger. Op Twitter kreeg ik reacties van mensen die dachten dat ik nu alleen nog maar vrolijke liedjes ging schrijven. Maar je hoeft niet ongelukkig te zijn om mooie liedjes te schrijven.’

Zachtaardig of opvliegend?

‘Ik ben altijd een zachtaardig persoon geweest, maar met drank op kon ik opvliegend worden. Na die mislukte grap met zangeres Maan en radio-dj Frank Dane, toen hij een naakte man op haar had afgestuurd tijdens een optreden, plaatste ik een boze, ongenuanceerde tweet op Twitter. Ik riep op tot een boycot van de zender, toen kreeg het incident opeens veel aandacht. Op dat moment had ik waarschijnlijk een kater of was ik dronken. Als ik een kater heb, zie ik alles wat zwarter. Maar ik heb geen spijt van die tweet. Toen Giel Beelen vervolgens dezelfde streek bij mij uithaalde door een stripper de studio in te sturen toen ik kwam optreden, bleef ik kalm. Ik wist dat er camera’s op mij gericht waren. Het liefst had ik hem de huid vol gescholden.’

Optreden voor de radio: zege of zonde?

‘Op de radio spelen is hartstikke leuk, maar alleen als je je eigen liedjes mag spelen. Vroeger werd vaak gevraagd of ik een liedje wilde coveren uit de Top 2000, op de radio of in De Wereld Draait Door.  Op de radio heb ik zo vaak covers gezongen. Stond ik Fireflies van Owl City te spelen. Dat vond ik helemaal niks.

‘Ik was dankbaar als ik mocht komen optreden, maar ik kies nu meer voor mezelf. Dan denk ik: wat heb ik er aan op de lange termijn?’

Beeld Frank Ruiter

Een uur op de A2 naar Roermond, of dertig minuten op de N247 naar Volendam?

‘Beide routes moet ik rijden voor mijn theatertour. Ik hou van lang rijden, dus ik kies de A2 naar Roermond. Lekker de hele rit muziek luisteren, heel rustgevend. Vroeger was dat wel anders, er waren te veel verleidingen op de weg: tankstations met lekker eten. Het liefst kocht ik dan een saucijzenbroodje.

‘Ik rij ook vaak met mijn geluidsman Patrick. Er zijn veel mensen weggevallen door de jaren heen, om verschillende redenen, maar Patrick is vanaf dag één bij me geweest. En natuurlijk ook mijn vriendin, Nienke. Zij heeft wel veel moeten slikken, denk ik nu. Ik kwam meerdere keren per week laat en dronken thuis.

We zijn al twaalf jaar samen en ze is een enorme steun. Ik heb mijzelf door de jaren heen wel verwaarloosd, en daarmee verwaarloosde ik ook indirect onze relatie. Maar vertrouwen is belangrijk in onze relatie, ik ben veel van huis. Zo wil ik in oktober een maand lang een plaat opnemen en niet thuis zijn. Nienke snapt dat ik dat nodig heb. Dan zegt ze: Go for it.’

Sam of Song for Grandma?

Song for Grandma, door de persoonlijke lading. Ik had een heel vette oma, echt een topwijf was dat. Ze had veel ellende meegemaakt: twee kinderen verloren en haar man is veel te vroeg overleden. Toch stond ze geweldig in het leven. Ik haalde haar op, dan gingen we een stukje rijden en ergens een visje eten. Maar ik was ook bij haar thuis in Hoorn. Hele avonden bankhangen, chips eten en Carlo Boszhard kijken op televisie. Ze woonde in een multiculturele flat, een mengelmoes van afkomsten. Iedereen was dol op haar en zij op hen. Mensen kwamen dagelijks op de koffie, dan kwamen ze hapjes brengen zoals baklava.

‘Toen we wisten dat ze niet meer lang zou leven, schreef ik dit liedje. Ik heb het gezongen op haar begrafenis.’

Beeld Frank Ruiter

Hardlopen of wandelen?

‘Wandelen, dat kan ik uren doen. Het is een soort meditatie. Ik vind het leuk om vanuit Amsterdam naar Ouderkerk aan de Amstel te lopen, dat is 18 km en ongeveer 3 uur lopen.

‘Hardlopen doe ik pas negen weken. Het is een soort vervanging voor de kick die ik met drank had. Die heb ik nu met hardlopen, maar dan beter, zonder kater de volgende dag. Het is geweldig om te merken dat mijn lichaam dit kan, vroeger had ik dat nooit geloofd. Wandelen doe ik ook veel met Nienke. Dat is een leeftijdsdingetje, denk ik. Allebei net 30 en opeens maken we elke dag lange wandelingen. Het valt me nog mee dat we niet zo’n ANWB-outfitje aantrekken, haha.’

Solo of in een band?

‘Hoewel ik het geweldig vind om onderdeel van een band te zijn, vind ik solo optreden misschien toch leuker. Ik vind het leuk om tijdens een optreden een beetje te freewheelen. Honderd man voor m’n neus in een kleine zaal, een beetje de spanning opzoeken, nieuwe liedjes uitproberen en eventueel op je bek gaan. Heerlijk.

‘Ik ga graag uit m’n comfortzone. Niet altijd hoor, ik deed eens mee in de televisieserie Alpacas, waarin ik grappig moest zijn. Dat geforceerd leuk doen is niks voor mij. Het lijkt me wel te gek om mee te doen aan een reisprogramma. Ik ben nu gevraagd voor een programma waarin ik veel mag reizen. Ik heb gezegd: ik wil met iedereen op reis, maar niet met Giel Beelen. Voor de rest maakt het me geen hol uit.’

Tim Knol doet een theatertour door Nederland, t/m 27/3.

CV Tim Knol

12 september 1989 Geboren in Hoorn

2007 – 2010 Herman Brood Academie (niet afgemaakt)

2009 Verlaat zijn band en gaat solo verder; tekent contract met platenlabel Excelsior Recordings op Lowlands

2010 Debuutalbum Tim Knol, bekroond met een Edison voor ‘Beste nieuwkomer’

2011 Wint Duiveltje op het Gala van de popmuziek als beste zanger. Tweede album Days 

2013 Richt platenlabel Tender Records op. Derde album Soldier On

2015 Tournee met nieuwe band The Miseries

2017 Vierde album Cut the Wire

2019 Album Happy Hour, met de Blue Grass Boogiemen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden