Recensie Kabul, City in the Wind

Er wordt magistraal aangemodderd in Kabul, City in the Wind (vier sterren)

Still uit Kabul, city in the Wind.

Als buschauffeur Abbas gespannen is, zien we in de innemende documentaire Kabul, City in the Wind, zingt hij liedjes. Over zijn thuisland Afghanistan: ‘Dit is ons geliefde land / Land van dieven en gewetenlozen’.

Knetterstoned jakkert hij in de daaropvolgende scène met zijn roestige bus door de stad, zijn neus op het stuur,  de geluidsband fraai gevuld met zijn schelle autoradio en krakende versnellingsbak. Tot zijn motor de geest geeft, zijn werkende bestaan stilvalt en hij de stad moet afstruinen op zoek naar vervangende onderdelen, alles gekocht op de pof.

De van origine Afghaanse regisseur Aboozar Amini vluchtte als tiener naar Nederland, waar hij afstudeerde aan de Gerrit Rietveld Academie. In de tweede verhaallijn van zijn documentaire (afgelopen november de opening van het IDFA ) volgt hij de broertjes Afshin en Benjamin, die steentjes gooiend en blikjesvoetballend langs de randen van de stad struinen, met schitterend uitzicht op het in de vallei gelegen centrum. 

Hun vader ontvlucht Kabul vanwege problemen met ‘slechte mensen’ en de oudere Afshin krijgt ingeprent dat hij nu de man in huis is, ook al zijn z’n tienerjaren amper begonnen. Niet veel later bijt hij zijn jonge broertje toe dat huilen niet  bijdraagt aan zijn mannelijkheid: ‘Stommeling!’ Amini rijgt de mooie momenten tussen het tweetal met ogenschijnlijke vanzelfsprekendheid aan elkaar, afgewisseld met voice-overs waarin ze fluisterend vertellen over enge dromen.

Een cruciale rol in de documentaire speelt de zelfmoordaanslag op het Deh Mazang-plein van juni 2016. Tenminste, regisseur Amini was toevallig aanwezig tijdens de explosie, filmde ook beelden, maar besloot dat gruwelijke materiaal niet in de documentaire te verwerken. Kabul, City in the Wind is beduidend subtieler dan dat. In een van de eerste scènes leidt de vader van Afshin en Benjamin zijn zonen langs de gedenkplaats voor de slachtoffers van de aanslag, waarvan sommigen maar net iets ouder zijn dan zijn kroost. Oorlog in Afghanistan is ook wat zich tussen de aanslagen door afspeelt, benadrukt Amini.

Ondertussen toont de regisseur zijn scherpe oog voor het ongewone, soms ronduit absurde alledaagse Afghaanse leven. Een man in een theehuis leest op zijn telefoon een nieuwsbericht over een recente aanslag voor, waarop een ander reageert: ‘Ze zeggen dat het maandag gaat sneeuwen.’ Spelende kinderen op het wrak van een gevechtstank, die door zand en wind tot een bevreemdende heuvel is getransformeerd – zoals alles in deze stad verstopt lijkt onder een dikke laag witgrijs zand.

Hooguit valt te stellen dat het aantal verhaallijnen schaars is, al levert dat  wel tijd en ruimte op om van deze mensen te gaan houden. Want wat wordt er magistraal aangemodderd, in Kabul, City in the Wind.

Kabul, City in the Wind; documentaire
Regie Aboozar Amini.
88 min., in 16 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden