ColumnRobert van Gijssel

Er staan de popwereld meer schandalen en excuses te wachten

Robert van Gijssel web Beeld Daniel Cohen
Robert van Gijssel webBeeld Daniel Cohen

Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Merlijn Kerkhof, Anna van Leeuwen of Herien Wensink stelling in de wereld van film, ­muziek, theater of beeldende kunst.

Het zijn pijnlijke dagen voor de pop. Twee zaken die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, beheersten de afgelopen weken het muzieknieuws. Eerst schokte het misbruikrelaas van actrice Evan Rachel Wood de wereld: Marilyn Manson zou haar ernstig hebben misbruikt. Voor het oog van diezelfde wereld, want Manson schepte in interviews graag op over zijn duivelse fantasieën.

Daarna volgde de documentaire Framing Britney Spears en weer kreeg de muziekindustrie, en dus ook de muziekjournalistiek, het schaamrood op de kaken. Spears was, in de ogen van de documentairemakers, jarenlang weggezet als een sletterige vrouw, een slechte moeder en daarna een wilsonbekwame dwaas, en niet alleen de roddelpers zat verlekkerd stukjes te tikken en tv-items te produceren.

Het zijn dus weken van verantwoording en de stroom excuses begint op gang te komen. Opvallend was het halve essay dat Justin Timberlake deelde op zijn sociale media. Timberlake had in de beginjaren van Spears’ carrière een relatie met de zangeres. Toen die doofde, schaarde Timberlake zich vrolijk achter het narratief dat het allemaal de schuld was van die mannenverslindende Spears. Hij maakte er ook een liedje over: iets met héél veel tranen.

Zijn mediakanalen stroomden na de docu vol met verzoekjes van fans om ‘sorry’ te zeggen. Dat deed hij, en zijn verhaal kwam oprecht over. ‘Ik heb veel spijt van alle keren dat mijn acties hebben bijgedragen aan het probleem. Ik heb zelfs geprofiteerd van een systeem dat misogynie en racisme in stand houdt.’

Dat lijkt een greep uit zijn hart. Wel merkwaardig dat Timberlake in hetzelfde stuk van de gelegenheid gebruik maakt ook maar even excuses te maken aan Janet Jackson. Inderdaad: de vrouw van wie hij het bovenstuk afrukte tijdens een optreden tijdens de Super Bowl van 2004. De carrière van Timberlake voer wel bij dat incident, dat de geschiedenis inging als ‘nipplegate’. Die van Jackson stortte in elkaar. ‘Nu ik toch bezig ben’, moet Timberlake hebben gedacht, ‘laat ik dan die andere zaak ook even meepikken.’ Desondanks: hulde voor Timberlake.

En voor de Amerikaanse bladen en talkshowhosts die inmiddels door het stof zijn gegaan. Van entertainmentjournalist Perez Hilton (‘ik heb spijt van bijna alles wat ik heb gezegd over Britney Spears’) tot Glamour Magazine (‘we zijn allemaal schuldig aan wat er is gebeurd’).

Er staat ons nog heel wat aan schandalen en excuses te wachten, want de beerput is diep. De professionele muziekpraktijk was de afgelopen zes decennia niet bepaald een veilige en gelijkwaardige industrie, daar hoef je alleen maar een paar biografieën over de grote bands uit de jaren zeventig en tachtig voor te lezen. Deze week deed de popzanger Glenn Medeiros (Nothing’s gonna Change my Love for You) een boekje open, over wat hem in zijn tienerjaren zoal was voorgesteld. In ruil voor seks in ranzige hotelkamers wilden foute heren zijn carrière wel een duwtje geven, vertelde Medeiros in een podcastuitzending. Dat was de gewoonste zaak van de wereld en iedereen wist van die praktijken. En liet ze gebeuren.

Glenn Medeiros wilde geen namen noemen, zei hij in de podcast. Nog niet. We hopen dat de zenuwen een aantal platenbazen inmiddels door de keel gieren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden