Tv-recensie Ruinerwold

Er is maar één werkelijke reden om dagelijks op ‘Ruinerwold’ terug te komen: collectieve sensatiezucht

Dit is het zoveelste stukje dat u leest over Ruinerwold – ik hoef de achtergronden verder niet te verduidelijken, u leeft hoogstwaarschijnlijk níet onder een steen (of in een kelder). Gisteren nog bracht deze krant de primeur van een in die kelder zelfgebakken religie, en zo duiken voortdurend stukjes en beetjes op van wat we, als het muntje van de waanzin nét een andere kant op was gevallen, een gezinsdrama zouden hebben genoemd.

De tv doet gezellig mee. Alle actualiteitenrubrieken sturen elke dag hun sterverslaggevers naar de Drentse dorpskroegen, achter de krantenjongens en -meisjes aan en in de talkshows worden de bevindingen gewogen op juicyness.

Beelden van halvegare met zelfgemaakt fitnessapparaat? Direct uitzenden.

Grijze man spreekt religieuze wartaal? Op zender ermee!

Vorige week al passeerde een boeket aan regionale verslaggevers, lokale politiemensen en praatgrage dorpsbewoners de revue, aangevuld met de onvermijdelijke deskundoloog die zover op de zaken vooruit loopt dat je hem alleen nog met een verrekijker kunt zien speculeren in het dorre niemandsland van de toekomst. Zelden heb ik aan talkshowtafels de overige gasten zo betrokken zien luisteren en horen meegissen naar het hoe en het waarom. ‘Er wordt gezegd dat..’ ‘Die ene zoon zou…’ Het land een dorp, het praatprogramma de dorpspomp. Vooralsnog is de toon ernstig, maar toch vooral om onze verlekkerdheid te verhullen.

Elke dag is er wel een nieuw detail dat uitgeplozen kan worden. Wat zich ontvouwt, zomaar opeens, is een feuilleton vol suspense, godsdienstwaanzin en knauwende passanten. Daar maak je ruim baan voor, als nieuwsmedium. En mocht de nieuwtjesbron tijdelijk opdrogen, dan maak je gewoon een item van de internationale aandacht voor het nieuws.

Gisteravond werd er in DWDD nog een laag bovenop gelegd. Na primeurs in De Telegraaf en de Volkskrant werden de betrokken journalisten aan tafel genood om te spreken over hun knappe uitzoekwerk, en over de ‘wedren tussen media’, zoals Silvan Schoonhoven van De Telegraaf het treffend omschreef. Spannende wedren, maar waarheen? Schoonhoven beschreef hoe een collega een concurrent van Bild had moeten afschudden om als eerste de beelden van de prekende vader in handen te krijgen. Kuifje op het Dwingelderveld! Als Rastapopoulos maar niet met de memorystick naar Beilen vlucht!

Tafeldame Roos Moggré maakte de kranten een compliment. ‘Jullie zetten hier meer mensen op dan televisie kan.’

Ruinerwold is een soort nationaal gezelschapsspel, een puzzel die we met z’n allen proberen te leggen, zoals Beau van Erven Dorens het vorige week noemde. Een real-life Wie is de Mol vol aanwijzingen, hints, geruchten en sporen die doodlopen. Een geval op het eerste gezicht zo uitzonderlijk en zo geïsoleerd dat je de duiding en eventuele maatschappelijke consequenties gevoeglijk kunt negeren. Goddank, want wees eerlijk: dat zijn toch vaak zapmomenten.

Goedbeschouwd is er maar één werkelijke reden om elke dag weer op ‘Ruinerwold’ terug te komen, in de krant, op het Journaal en in talkshows. Collectieve sensatiezucht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden