Recensie Keizersvrouwen

Er is iets eigenaardigs aan Keizersvrouwen, dat na tien uitgesmeerde afleveringen ondraaglijk wordt ★★☆☆☆

Keizersvrouwen is niet het sterkste voorbeeld uit het Nederlandse lievelingsgenre, de misdaadserie. ‘De lowbudget buurttheaterversie van Eyes Wide Shut.’ 

Karina Smulders (midden) in Keizersvrouwen.

In de eerste aflevering van Keizersvrouwen zie je een man van middelbare leeftijd en een jonge vrouw via een videoverbinding vergaderen. De vrouw krijgt van de gespreksgenoten op het scherm het compliment dat ze haar zaken goed voor elkaar heeft – zij is hier kennelijk de dealmaker. Na afloop van het gesprek negeert de man haar eerst. Vervolgens vraagt hij haar of ze de notulen wil uitwerken, naar het kapotte koffieapparaat wil kijken en als ze de kamer verlaat, kijkt hij haar na en complimenteert haar met de ‘leuke broek‘ die ze aanheeft. Juist. Het is allemaal nogal, hoe zullen we het zeggen: na-druk-ke-lijk. Het seksisme wordt er hier met een voorhamer in geramd.

En zoals dat gaat: de vrouw blijkt een bijbaantje als escort te hebben, wordt in een hotelkamer genomen door het type man dat ook zo maar haar baas had kunnen zijn. En daarbij speelt een flauwe glimlach om de lippen. Ja mannetje, er is een wereld waarin jij om notulen zeurt, maar hier ben ik de baas, want ik ben een hoer en jij bent mijn klant. 

Keizersvrouwen (Avrotros) gaat over een vrouw (Karina Smulders) die in de wereld van de escort terechtkomt. De prestigieuze productie (met bekende acteurs en in regie van Ben Sombogaart) past in de rijke Nederlandse traditie van de crimeserie (van Penoza tot Klem en van Hollands Hoop tot Grenslanders), maar haalt het niet bij de beste voorbeelden uit het genre. 

Keizersvrouwen

★★☆☆☆

Van Ian Ginn, Maarten Almekinders.

Met Karina Smulders, Michiel Pressman, Lulu Keizer.

Te zien op NPO 3 en NPO Start +

Bekende thema‘s passeren de revue, opgroeiende kinderen blijken binnen het criminele milieu een pedagogische uitdaging en de bovenwereld en onderwereld botsen. Raakt in Klem een belastinginspecteur verdwaald in de onderwereld, in Keizersvrouwen is Xandra Keizer (Smulders) getrouwd met de woordvoerder van de burgemeester van Amsterdam (Matteo van der Grijn). Onhandig, zeker als de politie inzoomt op de escortbranche en de connecties met de georganiseerde misdaad.

Er is iets eigenaardigs met Keizersvrouwen aan de hand, dat na tien eindeloos uitgesmeerde afleveringen echt ondraaglijk begint te worden: alle acteurs lijken één toon te spelen. Thijs Römer, jij bent een zware jongen. Amsterdams accent graag. Dreigende houding. Juist, houden zo! Roeland Fernhout, jij bent een corrupte ambtenaar. Een proleet van het zuiverste water. Mooi, niets meer aan doen. 

Maar wat moeten de acteurs ook met deze rollen? Karina Smulders moet haar dochter (de prima acterende Susan Radder) redden van de ondergang, met haar psychopathische, criminele moeder (Hilde van Mieghem) afrekenen en haar huwelijk redden. Ondertussen is ze een übercoole hoerenmadam, die zich kennelijk aangetrokken voelt tot de macht die haar positie als manager van escortservice Bliss (echt waar) haar geeft. Al die lijnen komen nooit echt bij elkaar in een personage waar de kijker zich mee kan of wil vereenzelvigen. En dan is tien afleveringen een hele zit.

Veel vrouwelijke personages en hun verhalen, dat wel. Maar er zitten net even wat te veel zogenaamd erotisch gedraaide scènes in Keizersvrouwen waarin bankiers, ambtenaren en ministers (allemaal gluiperig kijkende hoerenlopers) doen alsof ze meespelen in de lowbudget buurttheaterversie van Eyes Wide Shut. Het is een droevige vertoning.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden