Review

Er is geen redden meer aan in Terug naar toen

Ook al is de cast indrukwekkend, uiteindelijk is er geen redden meer aan. De uitgangspunten zijn gedateerd, de humor is flauw.

Scène uit Terug naar Toen. Beeld Leo van Velzen

Terug naar toen is de nieuwe, frivole zomerproductie van het DeLaMar Theater. Dit stuk is een bewerking van de oude komedie Donkeys' Years (1976) van de Britse auteur Michael Frayn. Dat 'toen' verwijst naar de zorgeloze studentenjaren van een groep reünisten die na 25 jaar herinneringen komt ophalen op hun oude universiteit.

De vraag dringt zich op wie dit stuk heeft uitgezocht. Wie leek het een goed idee dit onbenullige ding een zomer lang te spelen? Zo gedateerd als enkele van de uitgangspunten zijn, zo flauw is de humor. Ook al heeft bewerker Kees Prins zijn best gedaan de typisch Britse jarenvijftigkostschoolsetting te vertalen naar een Nederlands equivalent en ook al staat een indrukwekkende cast van negen spelers op het toneel: uiteindelijk is er geen redden meer aan.

Identificeren

Hoopgevend is het begin, het obligate voorstelrondje. Dat (achteraf gelukkig) best lang duurt met negen gelijkwaardige personages. Er is een mooie opkomst van Peter Blok als de brallerige Christiaan Heijmans, die het tot staatssecretaris van Onderwijs heeft geschopt. Knap hoe hij van zo'n clichématige corpsbal toch een figuur maakt met wie het publiek zich kan identificeren. Na hem arriveren een voor een de anderen in een decor van hoge heggen (Thomas Rupert).

We zien een nog grotere corpsbal (Dick van den Toorn), een verkapte homo (Wil van der Meer), een verstrooide professor (Guy Clemens), een enge weirdo (René van 't Hof) en, natuurlijk, een mysterieuze vrouw (Tjitske Reidinga). Typetjes zijn het, soms knap neergezet. Reidinga weet zich als de naïeve Rosalie in ieder geval kranig te weren tegen alle voorspelbare avances. Ze is wederom die onhandige, maar vreemd genoeg toch niet zwakke vrouw. Bijzondere vermelding verdient Van 't Hof, die met zijn ongeëvenaard sterke fysieke spel een hoogtepunt maakt van het sukkeltje dat 25 jaar later wraak komt nemen op zijn pestkoppen.

Maar dan, na de pauze, verzandt ­alles in een botte deurenklucht. Met ­gênante misverstanden en pikanterieën. Leading lady Reidinga verandert in een zetstuk: 'Ga in de slaapkamer staan! Nee, achter de deur! Doe die kleren uit!' Niemand speelt nog een rol van betekenis. Zo jammer, met zo'n cast. En dat terwijl in de allerlaatste scène, een gestamelde afscheidsmonoloog van Peter Blok - nieuw erbij geschreven door Prins­ - opeens wel degelijk een glimp doorschemert van de weemoed waarover het had kunnen gaan. Over de niet genomen paden in het leven en alle verloren kansen. ­Ironisch ook wel.

Terug naar toen. Van Michael Frayn. Door DeLaMar Producties, regie Antoine Uitdehaag. Gezien: 21/6, DeLaMar Theater, Amsterdam. Daar t/m 26/7.

Beeld Leo van Velzen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden