tv-recensieFrank Heinen

Er is een hoop smakelijk aan Brut, maar het geheel is wat vet

null Beeld

Hans van Wolde had het allemaal. Zijn restaurant Beluga in Maastricht had twee Michelin-sterren en Van Wolde zelf was een van de beste en bekendste koks van Nederland. Vermoedelijk had hij tot het einde der dagen kunnen doorgaan op de ingeslagen weg, maar daar had Van Wolde geen zin in. Hij reed door het Mergelland, passeerde een Te Koop-bordje in de tuin van een kolossale boerderij en begon opnieuw, in Reijmerstok, een dorp met 600 inwoners.

Deze klassieke openingsscène, die aan zo veel succesverhalen voorafgaat, vond enkele jaren geleden al plaats. Destijds ook ontstond het idee voor een documentaire over de wordingsgeschiedenis van Brut172, dat ‘het beste restaurant van Nederland’ zou moeten worden. Die serie wordt sinds vorige week elke woensdagavond uitgezonden op RTL 4. Brut: dromen onder grote druk is een mengvorm tussen Ik vertrek, een Herman den Blijker-vehikel over horeca in de knoei en zo’n gesponsord zondagmiddagprogramma waarin restaurateurs de kijker in een uitgerekte reclamespot door hun nering leiden. Voor een serie als deze – waar er steeds meer van lijken te komen – is Van Wolde de gedroomde hoofdpersoon: hij is energiek, opgewekt en op gezette tijden een beetje lomp. Daarmee is hij ook de ideale tegenhanger van de andere personages: zijn zakenpartner (en ex-vrouw) Danielle, de voorzichtige financieel adviseur Erik en vooral de inwoners van Reijmerstok. 

Al snel blijkt de topkok een stier die eerst de volledige porseleinkast vernielt en zich daarna pas realiseert dat die kast en de inhoud ervan zijn voornaamste eigendom waren. Zo blijkt hij zich voor aankoop nauwelijks te hebben verdiept in de vergunningen, en ook de integratie gaat niet van een leien dakje. Af en toe blikt de vertelling vooruit naar maart 2020, in korte fragmenten waarvan Van Woldes uitgetelde gezicht en de wanhopige zin ‘Zes dagen open geweest’ het meest blijven hangen.

Hans van Wolde in ‘Brut: dromen onder grote druk’ Beeld
Hans van Wolde in ‘Brut: dromen onder grote druk’

Er is een hoop smakelijk aan Brut, maar het geheel is wat vet. De overduidelijke tegenstellingen tussen de ondernemende Hans en het behoudende dorp worden uitgeserveerd op een bedje van omineuze muziek, en overgoten met een voice-over van Martijn Krabbé op zijn sonoorst. 

De kijker wordt geacht ontzag te hebben voor Van Woldes energie, eerbied voor zijn doorzettingsvermogen en ergernis te voelen bij alle twijfel in zijn omgeving. Dat Van Wolde nauwelijks begrip weet op te brengen voor het feit dat de fragiele dynamiek van een klein dorp onherroepelijk verandert wanneer daar plots een prestigieus en poepchic restaurant komt, krijgt minder aandacht. 

In de eerste paar afleveringen komt Reijmerstok naar voren als een prachtig, in zichzelf gekeerd gehucht waar je als niet-dorpeling nauwelijks over straat kunt zonder op te vallen. Dat het dorp midden in een van de meest toeristische streken van Nederland ligt, met alle aanloop van buiten van dien, wordt er niet bij verteld. Past waarschijnlijk niet zo in de gesuggereerde tegenstelling tussen werelds ondernemerschap en de dorpse behoudzucht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden