Filmrecensie Engel

Engel dompelt je onder in de eenzaamheid van de hoofdpersonages en de plots opvlammende liefde die ze bij elkaar denken te ontdekken ★★★★☆

Door de bezwerende soundtrack van producersduo Soulsavers en de bloedrode tinten waarin cameraman Nicolas ­Karakatsanis de decors onderdompelt, voelt de film bij vlagen aan als een hallucinatie.

Drama

Regie Koen Mortier

Met Vincent Rottiers, Fatou N’Diyae, Paul Bartel, Ndiaga Mbow, Kilifeu, Mouhamadou Diarra.

105 min., in 18 zalen.

De Vlaamse beroepswielrenner Frank Vandenbroucke stond aan de top van de Belgische wielerwereld, toen hij in diverse dopingzaken belandde en zowel zijn carrière als privéleven bergafwaarts zag gaan. Op 12 oktober 2009 overleed Vandenbroucke op 34-jarige leeftijd aan een longembolie, in een Senegalese hotelkamer. De laatste die hem in leven zag, was de prostituee met wie hij de nacht had doorgebracht.

Een schrijnende geschiedenis, voor schrijver Dimitri Verhulst de aanleiding voor zijn novelle Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten (2011). Deze parafrase op Vandenbrouckes laatste dagen, gezien door de ogen van de prostituee, inspireerde schrijver en regisseur Koen Mortier op zijn beurt tot zijn derde speelfilm Engel. ‘Scènes, emoties, dialogen en gedachten vertegenwoordigen de verbeelding van de filmmaker en dienen niet verward te worden met de realiteit’, waarschuwen de begintitels.

Engel (Un ange) is dus geen biografie. Evenmin gaat het Mortier (Ex Drummer) om een analyse van de schaduwzijden van de sportwereld of om de positie van prostituees in Senegal. Dat zijn voetnoten in een film die je vooral onderdompelt in de eenzaamheid van de hoofdpersonages en in de plots opvlammende liefde die ze bij elkaar denken te ontdekken.

De door Vincent Rottiers gespeelde, drugsverslaafde fietscoureur heet in Engel niet Frank Vandenbroucke maar Thierry Brasfort. De film kiest beurtelings zijn perspectief en dat van sekswerker Fae (Fatou N’Diaye). Sterk, hoe Mortier hun door anderen opgesoupeerde levens spiegelt – tot en met de vervreemdende close-up waarin Thierry’s gezicht langzaam overgaat in dat van Fae en ook hun stemmen met elkaar versmelten.

Dat Engel bij vlagen aanvoelt als een hallucinatie, is ook te danken aan de bezwerende soundtrack van producersduo Soulsavers en de bloedrode tinten waarin cameraman Nicolas Karakatsanis de decors onderdompelt. Droom en werkelijkheid lopen in Engel vaak in elkaar over.

De eerste scène die Thierry en Fae delen, lijkt een fantasiebeeld, een echo uit een parallelle wereld. Fae loopt door het restaurant waar ze Thierry later voor het eerst zal treffen, gaat naar zijn tafel zonder dat hij haar opmerkt en fluistert hem toe dat ze van hem houdt. Alleen al daardoor ontstijgt hun daadwerkelijke kennismaking de dubieuze transactie tussen een Afrikaanse hoer en haar westerse klant. Misschien kan hij haar reddende engel zijn, misschien zij de zijne.

Hoofdrolspelers Rottiers en N’Diaye maken die onwaarschijnlijke, soms haast mystieke relatie volstrekt geloofwaardig. En terwijl Rottiers ook de totale ontreddering van zijn personage perfect weet te vangen, overrompelt N’Diaye als Fae met een sfinxachtige rust en waardigheid. Twee ogenschijnlijk volkomen verschillende mensen zie je, die elkaar vinden voordat de nacht hen verteert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden