ColumnSheila Sitalsing

En nu krijgt de elektrische fiets weer de schuld van alles

De elektrische fiets is voor veel mensen een manier om hun actieradius op de fiets te vergroten. Beeld ANP / Rob Voss
De elektrische fiets is voor veel mensen een manier om hun actieradius op de fiets te vergroten.Beeld ANP / Rob Voss

Op deze plek schrijven Peter Giesen en Sheila Sitalsing beurtelings wat hun is overkomen of opgevallen op de weg en in de berm.

Sheila Sitalsing

De elektrische fiets, waarvan er inmiddels zo’n 5 miljoen zouden rondrijden in Nederland – wat heel erg veel is: dit land telt 8 miljoen huishoudens, dus die dingen staan inmiddels in heel wat schuren of garages, nog even doorpeddelen en doorkopen en ze benaderen het aantal auto’s (bijna 9 miljoen) – komt langzamerhand terecht in het stadium van de bakfiets.

Waarmee ik bedoel: in sommige kringen een voorwerp van hoon en van kritiek die soms een beetje raar is. Van haat zelfs, ja onversneden haat.

Met de bakfiets gebeurde dit toen die het stadium van loeizwaar bakbeest voor klein-goederentransport definitief voorbij was. Ze werd hip, lichter en kneiterduur, waarna het geklaag begon. Over de ruimte die ze innemen op de stoep: die is nog altijd aanzienlijk kleiner dan een doorsnee sedan, maar klagers zijn niet altijd volledig rationeel. Over de berijders: het werd volstrekt legitiem om die allerlei vervelende eigenschappen en zelfs politieke voorkeuren toe te dichten.

In hatelijke opmerkingen over de elektrische fiets zit een verschuiving. Eerst was er mild gemopper op de seniore burger die veel te hard ging op zo’n ding, want niemand vindt het leuk op het fietspad eruit gereden te worden door een gepensioneerde. Toen gingen ook jongeren en schoolkinderen elektrisch fietsen en begon het gezeik pas echt, zoals wel vaker gebeurt wanneer andermans kind eens iets leuks mag (zie ook de beginjaren van de iPad en de smartphone): of zulke dure spullen wel aan die snotapen besteed zijn, bovendien trapten de mensen die het land hebben opgebouwd vroeger gewoon elke dag zeventien kilometer heen en terug met tegenwind naar school.

Er kwam milieukritiek: al die stroom, al die afgedankte accu’s straks, dat kunnen nooit positieve bijdragen zijn aan de klimaatdoelen. Er kwamen berekeningen: lang niet alle e-bikers laten er de auto voor staan om het woon-werkverkeer te ontlasten (goed) of hun actieradius op de fiets te vergroten (ook goed), ze laten voor korte ritjes de gewone fiets staan (slecht, zie de afgedankte accu’s uit de vorige zin). Er kwamen veiligheidszorgen: enorme snelheidsverschillen op volle fietspaden, dat is vragen om ernstige ongelukken. Er kwam taalkritiek: waarom moest dat ding in godsnaam e-bike gaan heten, ik zeg toch ook gewoon fiets tegen m’n oude fiets, en waarom moet er een complete industrie omheen worden gebouwd vol aanstellerigheden?

NRC publiceert deze week een geestig ingezonden stukje van iemand die zich ‘theatertechnicus en fietsliefhebber’ noemt, enorm tekeergaat tegen al dat elektrische gefiets en zich afvraagt of het geen tijd wordt voor e-bikeschaamte: energieslurpend, lui en totaal onnodig voor een stadsritje.

Nog even en ook de e-bike is de schuld van het neoliberalisme.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden