En avant, marche! is herhaling van zetten

En avant, marche! is een wankele voorstelling die niet in de schaduw kan staan van de voorgangers van NTGent.

Wim Opbrouck en Chris Thys in En avant, marche! van NTGent.Beeld NTGent

Wim Opbrouck

De Vlaamse acteur Wim Opbrouck was de afgelopen vier jaar artistiek leider van NTGent. Het is een reus van een man en een dijk van een acteur, en daarnaast muzikant, schrijver, tekenaar, levenskunstenaar. Een Bekende Vlaming (BV'er) bovendien, vooral vanwege allerlei tv-series.

Met de nieuwe NTGent-productie En avant, marche! (Voorwaarts, mars!) neemt hij afscheid als leider van zijn gezelschap, want over een paar maanden keert Johan Simons terug naar Gent. Opbrouck blijft wel als acteur aan het stadsgezelschap verbonden en daar mogen ze in Gent blij mee zijn.

Met En avant, marche! is de cirkel rond. Opbroucks openingsvoorstelling destijds was Aïda, gebaseerd op Verdi's opera, maar dan binnenstebuiten gekeerd. Gespeeld door een echte fanfare, het voltallige NTGent-personeel en een setje fijne acteurs. Nu is de fanfare terug, samen met drie acteurs en een danser.

Opbrouck speelt in deze voorstelling onmiskenbaar de hoofdrol. Hij komt op in een leeg repetitielokaal van de plaatselijke fanfare, althans dat suggereert het enorme toneelbeeld. Overal staan klapstoeltjes en muziekstandaards. Wim is alleen en nogal treurig zo te zien; hij speelt bekkens en bereidt zich voor op de repetitie. In het programmaboekje staat dat dit personage is ontleend aan de eenakter De man met de bloem in de mond van Luigi Pirandello, over een doodzieke man die afscheid neemt.

Moeilijk te doorgronden

Vanaf dat moment ontrolt de voorstelling zich in een aaneenschakeling van scènes die maar moeilijk te doorgronden zijn, althans als je een verhaal achter de muziek zoekt. Af en toe komt de voltallige fanfare op en speelt de door Steven Prengels prachtig bewerkte muziek van Verdi, Beethoven en Strauss, maar ook swing, zigeuner- en volkswijsjes.

De drie acteurs (behalve Opbrouck ook Chris Thys en Griet Debacker) zijn tussendoor de stoorzenders. Met soms tenenkrommende oprispingen, aandachttrekkerij, aanstellerij en hysterie rennen en roepen ze heen en weer, in een deels onverstaanbare mengeling van Vlaams, Engels, Italiaans, Duits en Frans.

Waarschijnlijk verbeelden zij de individuen die in deze hechte groepsfanfare niet kunnen of willen functioneren, gekweld door liefdespijn en te grote ego's.

Alain Platel

En avant, marche! is geregisseerd door Frank Van Laecke (die bij NTGent ook Aïda maakte) en de grootmeester van het Europese totaaltheater Alain Platel. Deze twee mannen tekenden ook voor Gardenia, de vorige coproductie van NTGent en Les Ballets C. de la B.

Dat werd een wereldwijde theaterhit, een diep gelaagde en ontroerende productie over een groep transseksuelen en travestieten op zoek naar vergetelheid en verlossing. Deels gespeeld met amateurs uit het roze circuit, deels met professionele artiesten. Zoals Platel ook al deed in C(h)oeurs, dat hij maakte met het koor van de Opera in Madrid en een groep professionele dansers. De mix van acteren, muziek en dans leidde ook in dat geval tot een theatraal meesterwerk.

Helaas is En avant, marche! een herhaling van zetten, met als resultaat een wankele voorstelling die niet in de schaduw kan staan van beide voorgangers. De losse scènes kennen geen onderlinge samenhang, de dramatische lijn is onduidelijk, de regie niet strak genoeg.

Tegen het eind heeft Platel, die van oorsprong choreograaf is, wel weer een paar schitterende danssolo's en duetten ingelast. Met dank aan Henrik Lebon, de energieke danser die zijn duet met Opbrouck tot een hoogtepunt maakt.

Dan pas wordt de tragiek van Opbroucks personage duidelijk: deze man wil voordat hij sterft nog één keer vliegen en daarna veilig worden opgevangen door een paar sterke armen.

En avant,marche!, Door: NTGent en Les Ballets C. de la B., Regie: Alain Platel en Frank Van Laecke. Gezien: 22/4, NTGent. Daar t/m 9/5, daarna tournee.

Grote producties doen zalen van NTGent volstromen

Het wonder blijft deze keer jammer genoeg uit bij NTGent.

Onder leiding van Wim Opbrouck heeft NTGent zich de aflopen jaren ontwikkeld tot 'een huis van spelers'. De acteurs mochten met elkaar het artistieke beleid bepalen, stukken uitzoeken, projecten entameren. Dat leverde een enerverende theaterstaalkaart op, van de high-art-taalbouwwerken van Peter Verhelst tot het publieksvriendelijke De god van de slachting van Yasmina Reza. Opbrouck zelf speelde geweldige rollen in onder meer Molières Tartuffe en in Rood (over schilder Mark Rothko).

Dit seizoen maakte de groep een paar grote coproducties die de zalen deden volstromen, waaronder Augustus, ergens op de vlakte en Revue Ravage. Gezien de bravo's en het stormachtige applaus dat afgelopen woensdag En avant, marche! ten deel viel, zal dat opnieuw gebeuren.

Toen de artiesten Mir ist so wunderbar uit Beethovens Fidelio neurieden, gebeurde er even iets ongrijpbaar moois, evenals toen ze dat aandoenlijke groepsdansje uitvoerden. Maar verder bleef het wonder dit keer genadeloos uit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden