Emmerich stopt in '2012' te veel van alles

2012..

* *

Regie Roland Emmerich.Met John Cusack, Chiwetel Ejiofor, Amanda Peet, Danny Glover.In 123 zalen.

Het is zijn allerlaatste rampfilm. Dat heeft Roland Emmerich althans beloofd, de blockbuster-regisseur die de wereld eerder liet mangelen door buitenaardse wezens in Independence Day (1996), een monsterhagedis in Godzilla (1998) en extreme kou in The Day after Tomorrow (2004). Zo’n afscheid van een genre dien je groots aan te pakken, en Emmerich haalt in zijn 2012 dan ook alles uit de kast, of uit de computer. Hele continenten verzakken, en complete volkeren verdwijnen in tsunami’s, spatten uiteen in lavastormen, of zakken simpelweg de opensplijtende aarde in. Los Angeles, Las Vegas, Rome en Rio de Janeiro verschrompelen in even weidse als gedetailleerde scènes waarin Emmerich heel zijn erkende meesterschap in het special effects-filmen legt.

2012, het jaartal werd geleend van ongunstige Maya-voorspellingen, duurt 158 minuten en opent in 2009, als in een diepe kopermijn wordt ontdekt dat ongekend intense zonne-erupties de aarde van binnenuit warmstralen, als een magnetron. Wat doen de wereldleiders wanneer ze ontdekken dat de wereld op het punt staat verwoest te worden? Alles angstvallig geheim houden voor het volk. Kunst, dieren en belangrijke mensen worden gered, en de overige zitplaatsen op de door de Chinezen te bouwen overlevingsarken doen een miljard euro per stuk – de gewone man maakt geen schijn van kans.

Hoofdpersonages in 2012 zijn de briljante geoloog Adrian Helmsley (Chiwetel Ejiofor) die de Amerikaanse president adviseert bij het naderend onheil, en de gescheiden van zijn gezin levende, weinig succesvolle schrijver Jackson Curtis (John Cusack). Twee helden, die niet alleen een cruciale rol zullen spelen bij het redden van de mensheid, maar tussendoor ook hun privéleven op orde stellen. Daarbij herbergt 2012 alle gebreken die Emmerichs eerdere films in meer of mindere mate vertoonden: onhandig aaneengevlochten plotlijnen, ongeloofwaardige wendingen en relaties die van weinig psychologisch inzicht getuigen. 2012 ziet zich genekt door de zucht om alles een maatje groter te maken. De langgerekte achtervolgingsscènes waarin de hoofdpersonages in autobus en vliegtuig voor moeder natuur uitvluchten zijn zo grotesk dat Emmerich in het idioom van het videospel belandt, waarin alles mogelijk is. Best leuk, zo’n doldwaze kermisrit, voor wie wat door de knieën gaat. Maar gevoelsmatig staat er in 2012 helemaal niks op het spel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden