Emma Watson weet Belle sympathiek te maken

Liedjes, bewegend meubilair en romantiek: check, check, dubbelcheck. Watson weet Belle sympathiek te maken en de romance met het beest geloofwaardig.

Beeld uit Beauty and the Beast. Beeld Disney

Het is een uiterst lucratief verdienmodel voor Disney, de oude tekenfilmcatalogus pimpen tot live-actionfilms. Geen wonder dat er momenteel alweer tien (!) gepland staan en dat na onder andere Alice in Wonderland (2010) en The Jungle Book (2016) nu ook Beauty and the Beast er aan moest geloven.

Daar kun je cynisch over doen, maar bewezen successen updaten is ook een manier om klassiekers te creëren voor een nieuwe generatie. Dit zou bijvoorbeeld een 'feministische versie' van Beauty and the Beast worden, met feministisch rolmodel en ex-Harry Potter-actrice Emma Watson in de hoofdrol. De film zou het eerste openlijke homoseksuele personage in een Disneyfilm introduceren.

Maar zo vooruitstrevend is het allemaal niet. Belle is nog steeds dezelfde Belle, een intellectuele boekenwurm die neerkijkt op de hardwerkende mensen in het dorp waar ze woont. Ze wordt gewoon weer in dat kasteel vol betoverde meubels opgesloten door het beest, die hoopt dat zij daardoor van hem gaat houden - wat gebeurt. Romantici kunnen ook na deze versie blijven beweren dat de boodschap is dat liefde blind maakt, en cynici kunnen volhouden dat Beauty and the Beast de verfilming is van het stockholmsyndroom.

Het 'feministische' betekent dat Belle een wasmachine ontwerpt en niet blij is als ze voor het eerst in een prinsessenjurk - een berg tule - wordt gehesen. Het 'homoseksuele moment' blijkt gewoon een dansje van een seconde en valt in het niet bij de stereotyperingen die eraan voorafgaan.

En toch werkt Beauty and the Beast. Juist als opgewarmde oude hap is het prima te verteren. Wat was de charme van het origineel uit 1991? De liedjes, het bewegend meubilair en de romantiek in die gele prinsessenjurk: check, check, dubbelcheck. Vooral het ballet van de toch al zo leuke keukenattributen blijft onweerstaanbaar. Watson weet wijsneus Belle sympathiek te maken, de romance met het beest is - ja, echt - geloofwaardig. Wanneer ze dansen, Belle en haar beest (of het bestek), kan het allemaal niet lang genoeg duren.

Regisseur Bill Condon voegde extra liedjes toe, en achtergrondinformatie over hun beider jeugdtrauma's. Dat was niet nodig geweest: de film, met zijn 129 minuten, wordt wat traag. Nog een verschil met het origineel: dat was geschikt voor alle leeftijden, deze versie is daarbij vergeleken opvallend eng (12 jaar en ouder, zegt de Kijkwijzer). Dit is, kortom, dus niet bedoeld voor jonge, nieuwe prinsessenfans, maar voor nostalgici die zich ouderwets willen verliezen in prinsessendromen. En daarin worden ze ruimschoots bediend.

Beauty and the Beast. Musical. Regie: Bill Condon. Met: Emma Watson, Dan Stevens. 129 min., in 144 zalen.

Lees verder

Hoe ontblote borsten van Emma Watson geloofwaardigheid als feminist in gevaar brachten
Emma Watson is beroemd als actrice en beroemd als feminist. Dan kun je maar beter niet in een Disneyfilm spelen en al helemaal niet 'halfbloot' in Vanity Fair gaan staan, merkte ze. (+)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.