Komedie

Ellis in Glamourland

Dans om het Gouden Kalf

Ronald Ockhuysen

Met Ellis in Glamourland, het project van televisiester Linda de Mol, slaagt regisseur Pieter Kramer erin overeind te blijven op de smalle grens tussen parodie en romantische komedie-voor-de-doelgroep.

Hoe echt kan een parodie zijn? Pieter Kramer, regisseur van Ellis in Glamourland, moet het op de première van zijn nieuwe film benauwd hebben gekregen toen hij de limousines met gasten zag voorrijden. Zanger Gerard Joling droeg een strakke roze broek, de SBS 6-nieuwslezers Leo de Later en Roderick Veelo wandelden in sterrenpas - langzaam, en met brede glimlach - over de rode loper, en Marijke Helwegen, boegbeeld van de plastische chirurgie, werd luid toegejuicht toen zij haar blote benen door de lucht liet zwieren. Uitgerekend Helwegen, die in de film op een goede-doelenavond voor nouveaux riches poseert met Ruud Gullit, nadat de fotografen Ellis (Linda de Mol) uit hun plaatje hebben geduwd omdat zij 'niemand' is.

In de Utrechtse stadsschouwburg, waar de galavoorstelling plaatsvond, liepen parodie en werkelijkheid naadloos in elkaar over. Zeker toen presentator Ivo Niehe, afgevaardigd door mede-producent TROS, Pieter Kramer als regisseur Pieter Verhoeff aankondigde. 'Geeft niets hoor, Ivo de Wijs!', antwoordde Loes Luca uit de zaal. Niehe begreep achteraf niet waarom iedereen zo zwaar aan zijn verspreking tilde. Vergissen is toch menselijk?

Ellis in Glamourland, geproduceerd door NL Film van Alain de Levita en Johan Nijenhuis, is een even gewaagde als curieuze onderneming. Televisiester Linda de Mol wilde 'iets maken dat meer beklijft', en daarna ging het hard: het budget was snel geregeld, Mischa Alexander (All Stars; Volle maan) schreef binnen enkele maanden een komedie, en als regisseur werd Kramer gevraagd - de man van Theo en Thea: De ontmaskering van het tenenkaasimperium (1989), Ja Zuster Nee Zuster (2002) en de serie TV 7, waarin het commerciële televisiecircuit wordt geparodieerd waarvan De Mol een prominent lid is.

Met de keuze voor Kramer nam NL Film een ongebruikelijke stap. Met het binnenhalen van deze smaak-perfectionist, met in zijn kielzog cameraman Piotr Kukla, werd een brug geslagen tussen handel en kunst. Kramer moest plotseling werken met de mensen die hij normaliter als basismateriaal voor zijn werk gebruikt.

Het leukste moment in Ellis in Glamourland is niet toevallig een groot feest waarop de nieuwe rijken geld binnenhalen voor een goed doel. Kramer kon zijn kennis van stijlen en ontwerpen tijdens deze scène botvieren; de bijstandsmoeder Ellis belandt op een party op Quote-niveau, waar glimmende mannen in smoking bieden op een diner met Estelle Gullit, en René Froger nummertjes croont die als fijn behangetje dienst doen.

Gerard Joling voert op het feest in de film precies dezelfde act uit als op de première in Utrecht. Marijke Helwegen ook. Ze zijn aanwezig, lachen naar de lenzen, en drinken een glas.

Toch ontstijgt de scène de showbizz-rubrieken die op de televisie regelmatig voorbijkomen. Kramer ensceneerde zijn society-feest met een zeker leedvermaak - het gaat hier om mensen die niet beseffen dat zij opgesloten zitten in een wereld die alleen nog maar uit buitenkant bestaat. Hier wordt het Gouden Kalf, die valse afgod van goud, zonder gêne aanbeden.

Ellis wekt aanvankelijk de indruk een heldin te zijn die op Amerikaanse leest is gevormd. Ze is een meid uit een rijtjeshuis die per se hogerop wil en daartoe lessen volgt bij de Britse actrice Joan Collins ('no romance without finance'), in de film schrijfster van de bestseller How to marry a millionaire?. Maar Ellis blijkt al snel anders dan de rest van het klasje. Haar bezitsdrang maakt plaats voor echte liefde. Ze valt voor een man die minder gefortuneerd is dan zijn auto en maatpak doen vermoeden. Een man die heel leuk is met haar zoontje, en op het voetbalveld meteen de vlag grijpt als er nog een grensrech

wordt gezocht.

Ellis in Glamourland is een romantische komedie met een knipoog naar rijk Nederland. Aan de andere kant mocht de film, met het oog op de brede doelgroep, niet te scherp en te cynisch zijn. Op die smalle lijn blijft Kramer moeiteloos overeind - zijn komedie is als de betere politieke cartoon: gevreesd in Den Haag, maar iedereen wil erin staan.

Ongewoon is ook de samenstelling van de cast. Leading lady Linda de Mol, wier spel tot alledaags realisme beperkt blijft, wordt omringd door theater-acteurs die juist stevig van leer trekken: Chris Tates schakelt heen en weer tussen romantiek en zakelijkheid, Joan Nederlof is als golddigger Kitty een hitsige neuroot, Tjitske Reidinga maakt een mooi nummer van de verlegen Roosje, en Kees Hulst steelt de show als Meindert, een heer met oud geld die na de dood van zijn vrouw voorzichtig op zoek gaat naar een nieuw 'duifje'.

Op de rode loper werden deze acteurs - op Rozengeur & Wodka Lime-ster Chris Tates na - door de meeste fotografen niet opgemerkt. Net als regisseur Pieter Kramer, die van een afstand, met een schuin hoofd, toekeek hoe de zonnebankbruine parade van bekende namen en Botox-adepten voorbijtrok.

Voor hem rest er een geruststellende gedachte: zijn Ellis in Glamourland is amusement van niveau. De film lonkt met talloze covers en vrolijke deuntjes schaamteloos naar het grote publiek. Maar het is, met zijn dubbele bodems en bijtende details, net zo goed een geslaagde satire.


Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden