FilmrecensieWolfwalkers

Elke lijn, cirkel, kras en kleur is even verrukkelijk in sprookjesanimatiefilm Wolfwalkers ★★★★☆

In het unieke animatie-universum van Tomm Moore en Ross Stewart blijf je je vergapen aan details. Met Wolfwalkers maakten ze een fraai slot aan hun trilogie geïnspireerd door Ierse volksmythen.

Beeld Filmstill

Het is niet bij te houden hoe vaak het woord ‘wolf’ valt in de eerste minuten van Wolfwalkers. De wolf, of althans de angst voor dit dier, is dan ook alomaanwezig in de Ierse stad Kilkenny en de inwoners wagen zich niet in het woud aan de stadsrand. Inderdaad worden indringers daar al snel door talloze wolvenogen bespied, die vervaarlijk oplichten in het donker.

Het meisje Robyn (in de Engelstalige versie met de stem van Honor Kneafsey) is anno 1650 met haar vader Bill (Sean Bean), die jager is, vanuit Engeland naar Kilkenny gekomen. In opdracht van een tirannieke beschermheer (Simon McBurney), die in rap tempo het bos kapt opdat de stad kan uitbreiden, moet Bill de wolven uitroeien. Robyn mag de stad niet uit, maar is te eigenwijs om te luisteren. Wanneer ze in het bos verdwaalt, ontdekt ze dat de wolven helemaal geen boosaardige wezens zijn. Maar of vader en de andere mensen dat ook willen inzien?

‘Kinderen die niks beangstigends te zien krijgen worden slecht voorbereid op de grotemensenwereld’
In gesprek met Wolfwalkers-makers Tomm Moore en Ross Stewart van Cartoon Saloon.

Met Wolfwalkers maakten cineasten Tomm Moore en Ross Stewart een waardig slot van hun animatietrilogie naar Ierse volksmythen. Net als The Secret of Kells (2009) en Song of the Sea (2014) is Wolfwalkers getekend met de hand, in een weelderige aquarelstijl die herinnert aan naïeve schilderkunst, maar die inmiddels vooral hoort bij het unieke animatie-universum van Moore en co. Opnieuw scheppen ze een fraaie natuurlijke wereld, waar je je door hun grenzeloze liefde voor detail alsmaar aan blijft vergapen. In die wereld verschijnt de stad consequent hoekig en plat, zonder perspectief, terwijl het woud met zijn ronde vormen en aardetinten steeds volop reliëf krijgt. Een geheimzinnige, soms griezelige maar ook open ruimte is het, waar de film even op adem kan komen.

Wanneer Wolfwalkers het bos induikt, introduceren Moore, Stewart en coscenarist Will Collins ook hun  sprankelendste personage. Dat is niet Robyn maar Mebh (Eva Whittaker), een wildebras met scherpe hoektanden, vuile voeten en een vuurbal van rood haar. Zij leert Robyn over wolfwalkers: overdag zijn ze menselijk, maar zodra ze in slaap vallen verandert hun ziel in een wolf. Een spirituele, fonkelende variant op de weerwolf, zeg maar.

Natuurlijk zal Robyn ook zelf dit tussengebied betreden, in een scenario dat de visuele rijkdom van de film niet altijd kan bijbenen. Dat doet uiteindelijk weinig af aan de toverkracht van het geheel. Elke lijn, cirkel, kras en kleurtoets is even verrukkelijk in Wolfwalkers, dat ook nog eens flink weet te ontroeren: zelden sneed het gehuil van wolven zo door merg en been. 

Wolfwalkers

Animatie

★★★★☆

Regie Tomm Moore en Ross Stewart.

103 min., in 40 (originele versie) en 47 (Nederlandstalige versie) zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden