Tv-recensieFrank Heinen

Elk weertype zijn eigen reporter, elke calamiteit zijn eigen verslag

Drie kwartier na het einde van het Journaal van 8 uur, gaf de NOS zondagavond via Twitter beelden vrij van verslaggever Henrik-Willem Hofs op een Utrechts viaduct. Te zien was hoe de Ciara-correspondent vlák voor zijn rechtstreekse bijdrage in de uitzending was overvallen door een Afschuwelijke Bui, die hem door de storm waarvoor hij daar stond met tyfoonkracht in het gezicht werd geblazen.

Eenmaal in beeld oogde Henrik-Willem als een schipbreukeling die twee maanden op een vlot over de oceaan heeft gedobberd, met als enige gesprekspartner een plopkap met NOS-logo. Al pratend ging hij steeds schuiner staan, om de wind letterlijk het hoofd te bieden. Achter hem, in het spookachtige rood van de snelwegverlichting, sloeg de regen moessonachtig op het asfalt. Als het Journaal was uitgezonden ten tijde van de Zondvloed, had het er zo uitgezien.

In Nederland hoeft het weer zich maar even te misdragen of alle nieuwsbulletins zijn in opperste staat van paraatheid. Sneeuw, regen, hitte of wind: elk weertype zijn eigen reporter, elke calamiteit zijn eigen verslag, elke reportage zijn eigen bakje behapbare ellende. De volgorde is altijd min of meer dezelfde: eerst wordt er geschakeld naar de speciale slechtweerjournalist die ergens buiten staat. Vaak staat hij of zij daar al de hele dag. Lang deed bijvoorbeeld Gerri Eickhof ieder uur verslag van de gevolgen van de sneeuwval voor het verkeer. ’s Middags had hij dan alleen nog wat verdwaalde vlokken in het haar, maar als het tegen het laatavondjournaal liep, was Gerri veranderd in een bibberende sneeuwpop met microfoon.

Zondag werd de RTL-kijker op de hoogte gehouden door Geert Gordijn. Geert droeg een windjack, zijn haar leek elk moment van zijn schedel te kunnen wapperen en hij riep: ‘Het hoogtepunt moet nog komen!’, als een circusdirecteur die zijn tent ziet leeglopen.

Na berichten over de actuele stand van zaken is het tijd voor beeld van eerder op de dag. Files, gevelde bomen, een gekantelde vrachtauto, van die dingen. Iedere nieuwsrubriek had een interviewtje met Hans Knoester, een jolige snordrager uit Wassenaar die zichzelf en zijn gezin had gefilmd terwijl er een boom op hun auto was gekletterd: ‘Ik zei nog wel: bukken.’

Daarna was het tijd voor de vrolijke weerkeerzijde.

Voor die kant van de zaak waren alle actualiteitenrubrieken zondagmiddag richting strand gekard. RTL had Jaap van Deurzen gestuurd. Het eerste wat we zagen, was Jaap die werd aangevallen door zijn eigen capuchon. ‘Ik weet het, het is cliché’, gilde Jaap boven de wind uit, ‘‘Verslaggevertje in de storm’, maar je moet het laten zien!’

Zijn stem sloeg enkele malen over, Jaap klonk als Supergrover vlak voor opstijgen. ‘Ik word helemaal gezandstraald! Niet te geloven! Oooooowwwwwooooowwwoooohhh!’

Daarna nam hij een passant in een houdgreep. ‘Dit is wel een ervaring, hè?!’ Aan het eind van zijn reportage waaide Jaap om.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden