filmrecensie doubles vies

Elk decor blijkt geschikt voor een stevig intellectueel gesprek, maar langzaamaan wordt ‘Doubles vies’ lichter en menselijker (vier sterren)

Als kijker geniet je van het plezier waarmee de acteurs hun scherpe dialogen opdienen. 

Beeld Doubles Vies

Vriendendiners, Parijse kroegen, boekwinkels en uitgeverskantoren, hotelkamers waar zojuist nog is vreemdgegaan, de buitenlucht: in Olivier Assayas’ Doubles vies blijkt ieder decor geschikt voor een verbaal spervuur.

Personages zijn soms amper wakker wanneer ze beginnen te delibereren over de teloorgang van het papieren boek, de uitgespeelde rol van de criticus of de literaire waarde van tweets. Zelfs wanneer uitgever Alain (Guillaume Canet) en zijn hoofd digitale transitie (Christa Théret) met elkaar flirten, doen ze dat middels intellectuele gesprekken over hun vak.

Assayas (Irma Vep, Clouds of Sils Maria) nam al vaker de digitalisering van de maatschappij onder de loep: zie cyberspace-thriller Demonlover (2002) en zijn vorige film Personal Shopper (2014), waarin de heldin app-berichtjes uit het hiernamaals lijkt te krijgen. Maar meer dan ooit zet de Franse cineast zijn onderzoek voort in de vorm van een onafgebroken discours, waarbij de stellingen en argumenten soms adembenemend rap over elkaar heen buitelen.

Hoewel de gesprekken zich toespitsen op het boekwezen, gaan ze ook op voor de cinema: kan een film ook op een smartphone tot zijn recht komen? Wat is tegenwoordig de houdbaarheidsdatum van een ouderwets kwebbelende film zonder special effects, zoals Doubles vies?

Beeld Doubles Vies

Zoals de titel suggereert, gaat het ook nog eens over dubbellevens in allerlei soorten en maten. Zo is er schrijver Léonard (Vincent Macaigne), die zijn promiscue liefdesleven obsessief tot literatuur omwerkt en vervolgens niet snapt dat vriendin Valérie (Nora Hamzawi) daar dwars doorheen kijkt. De personages lijken soms vleesgeworden thema’s en wandelende kasten vol meningen.

Gelukkig neemt het quasi-nonchalant geschoten Doubles vies zichzelf niet te serieus. Het is óók een film waarin Juliette Binoche haar entree maakt met flinke ovenwanten aan haar handen. In haar derde samenwerking met Assayas is ze de met Alain getrouwde actrice Selena, die aan iedereen moet uitleggen dat ze in de politieserie Collusion geen agent speelt maar een crisismanager. Ook grappig: de scène waarin Alain zegt dat hij voor het inspreken van de luisterboekversie van Léonards laatste roman aan Juliette Binoche denkt; heeft Selena niet toevallig Binoche’s e-mailadres?

Met zulke kwinkslagen wordt de film alsmaar lichter en menselijker. Doordat iedereen aanvankelijk even gewichtige als onpersoonlijke zaken bespreekt, is Doubles vies extra vertederend wanneer de protagonisten opeens kwetsbaar en intiem met elkaar omgaan.

Maar ook voordat de zon definitief doorbreekt, valt flink te genieten van het plezier waarmee de acteurs hun scherp geslepen dialogen opdienen. Al moet je voor lief nemen dat je je regelmatig een gespreksgenoot waant die in het gepraat nauwelijks aan een eigen mening toekomt.

Doubles vies

Komedie

Vier sterren

Regie Olivier Assayas

Met Guillaume Canet, Vincent Macaigne, Juliette Binoche, Nora Hamzawi, Christa Théret.

108 min., in 25 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.