Elfie Tromp: het 'grootste liefdesmonster van de stad'

Interview Elfie Tromp

Hoe voelt het als je grote liefde opstapt en schrijven je vak is? Dan kamp je als ieder ander met liefdesverdriet en maak je er, als je Elfie Tromp heet, een theatershow over: Monster Love Town.

Foto Elza Jo

Een jaar geleden, toen Elfie Tromp net in de steek was gelaten door haar grote liefde, liep ze in haar eentje door New York. Op een straathoek zat een handlezer, Tromp nam plaats op het krukje. 'Ik had 80 dollar betaald voor een beetje troost - prima. Maar die handlezer zag zijn kans schoon en zei: 'Voor nog 100 dollar extra kan ik jullie energetische band helen en komt hij bij je terug.' Gemeen, hè? Ik zat daar, dacht even na en zei: 'I'd rather go to the musicals.' Van die 100 dollar heb ik toen een kaartje voor Kinky Boots gekocht.'

Elfie Tromp (31) is schrijver. Ze schreef twee romans, waarvan de laatste, Underdog, werd genomineerd voor de BNG Literatuurprijs, artikelen (voor Vrij Nederland) en columns (voor Metro). Nu debuteert ze als theatermaker, met Monster Love Town, een liedjesprogramma ('verrassende, Spinvis-achtige liedjes', schreef de Volkskrant) over de wreedheid van de liefde. Waar Elfie Tromp alles van weet, sinds ze een jaar geleden werd verlaten door muzikant en schrijver Jerry Hormone (auteur van verhalenbundel Het is maar bloed en, onder zijn echte naam Jeroen Aalbers, van meer dan honderd kinderboeken in de educatieve Borre-serie).

Ze speelde Monster Love Town, met multimuzikant Keimpe de Jong, op De Parade en vanaf vanavond, in langere vorm, ook op theaterfestival Fringe in Amsterdam. 'Ik zei tegen Keimpe: ik vind twee dingen tof: Adèle Bloemendaal en Joy Division. Samen hebben we toen deze liedjes gemaakt.'

In Monster Love Town noemt Tromp zichzelf 'het grootste liefdesmonster van de stad', iets wat, theatrale overdrijving daargelaten, ook wel klopt. 'Ik ben mateloos in alles. Mijn liefde is allesomvattend. Ik wil het liefst je onderbroeken wassen, je zorgen overnemen, je leven voor je leiden, opdat jij het allemaal zelf niet hoeft te doen. Voor iemand die het leven niet zo leuk vindt, is een partner als ik natuurlijk fijn. Totdat zo iemand denkt: wie ben ik zelf eigenlijk nog? Dat heeft hij zich wel afgevraagd, denk ik. Toen ik vrijgezel was, was ik ook mateloos met Tinder. De leukste date was met een Roemeense bodybuilder. Die jongen gebruikte steroïden, dus hij had geen sex drive, in bed wilde hij alleen knuffelen. Hij was eenzaam, werkte in Nederland maar kende niemand. We keken films en ik lag tegen zijn enorme biceps. Ideaal.'

Monster Love Town van Elfie Tromp,
te zien op Amsterdam Fringe Festival, t/m 17/9.

Eigenlijk viel er het afgelopen jaar weinig te lachen.

'Alles werd overhoop gegooid, zonder dat ik dat wilde. Als het noodlot je treft, word je gedwongen te kijken naar het weefsel van je leven. Ik zat in een trein die een bepaalde kant uit denderde, ik zag mijn leven helemaal voor me, met Jerry, en met een literair oeuvre waar ik gestaag aan werkte. Die trein kwam uit het niets tot stilstand. Onze levens waren verweven, we waren vierentwintig uur per dag bij elkaar en deden alles samen. We waren elkaars eerste lezers. En we traden veelvuldig als duo op in de media.'

Literatour

Elfie Tromp schreef een kort verhaal in het kader van Literatour, de Boekenweek voor jongeren van 15 tot en met 18 jaar, die plaatsvindt van 16 tot 24 september. Het verhaal staat in de publicatie 3PAK, naast verhalen van Mano Bouzamour en Özcan Akyol. De bundel wordt cadeau gedaan aan middelbare scholieren door de boekwinkels en openbare bibliotheken.

Vrij Nederland plaatste vorig jaar een groot dubbel-interview. Eindelijk weer een nieuw schrijverspaar, en dan ook nog twee excentrieke dertigers.

'Inderdaad: we zijn cameravriendelijk en weten hoe oneliners werken. De media, en uitgevers daardoor ook, zoeken altijd een haakje, een reden om nu juist aan deze literaire debutant aandacht te besteden. Jerry en ik waren elkaars haakje. Het was echt en oprecht, tot op de laatste dag. Ik had zelf geen enkele twijfel dat het voor altijd zou zijn. Ik was na zeven jaar klaar voor de volgende stap, wilde een kind. Hij heeft aan de noodrem getrokken.'

Terwijl jullie met z'n tweeën op vakantie waren in New York.

'Ja. In het vliegtuig naar New York dacht ik: als iemand me nu vraagt een contract te tekenen en me met deze man vast te leggen voor de rest van mijn leven, zou ik dat zo ondertekenen. Een week later zat hij in z'n eentje in het vliegtuig terug, op weg naar ons huis om zijn spullen te pakken. Toen we naar New York gingen, had ik een klotejaar achter de rug. Mijn moeder had borstkanker. Ze is nu schoon verklaard, maar ik heb haar naar elke chemo en bestraling gebracht. In New York zou ik weer tot mezelf komen en daarna door met het leven, dat was het idee. Hij wilde iets anders.'

Foto Elza Jo

Waarom dan nog samen op vakantie, heb je dat ooit begrepen?

'Dat hij me heeft verlaten, vergeef ik hem, maar voor de manier waarop verdient hij nog steeds de stront-bokaal. Ik ga daar nog wel eens over schrijven, denk ik. Jerry verwijt mij: 'Je maakt van je oeuvre een liefdesverdrietoeuvre.' Dat is inderdaad een gevaar, dat het liefdesverdriet mijn nieuwe haakje wordt. Maar ik vertel het je toch. We waren in New York, het was 30 graden en we hadden een half-uur in de rij gestaan voor een festival, 30 dollar entree betaald, eerste biertje. Over vijf minuten zou er een kennis komen met wie we hadden afgesproken. Ineens zei hij: 'Het spijt me, het spijt me, maar er is iemand anders.' Ik zei: 'We gaan het hier nu niet over hebben, we gaan nu normaal doen.' Dus we hebben die dag normaal gedaan. Ik zei daarna: 'Laten we dit niet in New York doen, laten we er thuis over praten.' Maar het was al helemaal in kannen en kruiken. Verliefdheid op een ander kan een breekijzer zijn om weg te komen uit een leven dat niet meer lekker zit. Het is alleen pijnlijk als iemand een jaar lang, ook publiekelijk, zegt dat hij zo gelukkig met je is, terwijl hij innerlijk een enorme strijd heeft gevoerd. Heel verdrietig. Je weet nooit met wie je een relatie hebt, veiligheid bestaat niet. Dat inzicht heeft dit me opgeleverd. Want dat vragen mensen altijd - wat heb je ervan geleerd? Een vervelende vraag, waarom moet je van een drol een gebakje maken? Pijn blijft pijn. Misschien dat ik als schrijver wel eerlijker ben geworden. Ik ben minder bezig met wat het publiek wil, heb meer schijt gekregen aan de wereld.'

Kon je schrijven toen je liefdesverdriet had?

'Niet aan het boek waarmee ik bezig was: een historische roman over mijn Rotterdamse familie, die de stad na de Tweede Wereldoorlog mede hielp opbouwen. Zo is het familiefortuin opgebouwd, de Tromp BV. In januari vertrok ik naar een schrijversresidentie in Zeeland om aan het boek te werken. Daar kwam de crash. Het boek zei me niets meer. Ik voelde me Nelleke Noordervliet toen ik het schreef, maar misschien was ik te jong voor dit materiaal. Het voornaamste probleem was dat ik mijn eigen pijn erger vond dan die van mijn personages. Ik durfde de keuken niet meer in omdat er messen lagen. Ik ben naar huis en in therapie gegaan. Ik ben gedichten gaan schrijven en liedjes.'

Was het liefdesverdriet erger omdat in de literaire wereld iedereen wist dat het schrijverspaar uit elkaar was?

'Ik heb het zelf in de openbaarheid gebracht. Ik heb erover geschreven in mijn column, ik heb er deze voorstelling over gemaakt. 'Take your broken heart, make it into art', zei Meryl Streep in haar speech bij The Golden Globes, de quote is van actrice Carrie Fisher. Dat heb ik gedaan. Je kunt het laten overwaaien, wat Jerry's tactiek is geweest. Hij schrijft er niet over, hij zou zo'n interview nooit doen, en hij vindt het kut dat ik het wél doe. Nou en, ik vind het kut dat hij weg is. Maar dit is geen wraak. Dit gaat niet om hem, maar om mij en mijn verwerking. Het is interessant om worstelende mensen te zien. Mijn personages zijn ook nooit gelukkig.'

Zie je dit als een grote mislukking?

'Natuurlijk. Ik weet dat men mij ziet als een geslaagd mens: knap, slim, een carrière waarvan ze kan leven. Maar zelf vind ik altijd dat ik tekortschiet. Dit is een gigantische mislukking. Ik heb een halfjaar op hem gewacht, dacht dat hij terug zou komen. Mensen zeiden: hij zal spijt krijgen. Daar heb je geen reet aan, als mensen dat zeggen. Hij kwam niet terug. Maar ik weet zeker dat hij mij ook heeft gemist.'

Waar hield je je in die periode aan vast?

'Familie, vrienden, drank, drugs. En mijn Chinese naakthondje. Mijn hondje is heel oud en gevoelig, en ze slaapt altijd bij mij in bed, in mijn oksel. Als ik een onenightstand had, vond ze dat helemaal niet leuk en ging ze in de woonkamer in paniek zitten kotsen. Ze was het er gewoon niet mee eens dat er iemand anders in bed lag. Daar voelde ik me wel schuldig over. De literatuur heeft me nauwelijks geholpen, ik heb niets kunnen lezen dit jaar. Alleen poëzie. En een dagboek van Mensje van Keulen uit 1976, Alle dagen laat, over een jonge schrijfster met een gestrand huwelijk. Andermans ellende is een miezerige troost, merkte ik.'

Ben je nog steeds het grootste liefdesmonster?

'De pijn over verloren liefdes blijft altijd. Als ik aan Jerry denk, voel ik pijn. Tegen mijn therapeut zei ik: ik moet leren minder van mensen te houden. Nee, zei mijn therapeut, je moet iemand vinden die net zoveel liefde teruggeeft. En die heb ik nu. Ik heb een vriendje dat voor mij zorgt. Heel verfrissend om dat ook eens mee te maken. Sinds hij in mijn leven is, is alles weer stabiel. Nieuw geluk kan blijkbaar naast pijn bestaan.'

Die nieuwe vriend is Cesar Majorana, 21 jaar, tv-maker. Hij zat op De Parade bij jouw voorstelling achter de kassa en tijdens de voorstelling in het gangpad. Uiterlijk, en blijkbaar ook innerlijk, het tegen-overgestelde van zijn voorganger.

'Ja. Het is nog pril, en ik wil mezelf nooit meer als duo profileren. Ik zie het nu eens van de andere kant, dat het ook best irritant kan zijn als iemand je de hele tijd zoveel liefde geeft. Maar het is ook heerlijk als iemand pannenkoeken voor je bakt, of taart. Deze relatie voelt als een lange verjaardag. Eigenlijk had ik het idee van levenslange monogamie afgezworen, maar nu heb ik een relatie met een soort pinguïn. Pinguïns blijven hun hele leven bij elkaar, geloof ik. Ik bekijk het per week, heb ik besloten.'

Heb je ook overwogen om niet over je gebroken hart te schrijven?

'Dat kon ik niet, het is sterker dan ik. Soms neem ik me voor dat het de laatste keer is geweest. Maar daarna doe ik het toch weer.'