Drama

Elephante Blanco

Het scenario slaat te veel zijweggetjes in

Floortje Smit

De witte olifant, zo noemt de bevolking het half afgebouwde kolos dat zich aftekent aan de rand van een sloppenwijk. Het moest ooit het grootste ziekenhuis ter wereld worden, nu ligt het er werkloos bij - als een monument voor goede bedoelingen die gesneuveld zijn in de realiteit.

Dit is het woon- en werkgebied van Vader Julian (Ricardo Darín), die een jonge, twijfelende priester onder zijn hoede neemt. 'Het moeilijkste', zo leert hij hem, 'is elke dag werken terwijl je weet dat het zinloos is.'

De sociaal bewogen regisseur Pablo Trapero (o.a. Familia Rodante) heeft een scherp oog voor dit soort mini-maatschappijtjes binnen de maatschappij. In deze wereld - Trapero filmde op locatie - lijkt elk gevecht bij voorbaat verloren, met lijmsnuivende jongeren, bendeleden aan de macht en regen die steeds maar weer uit de lucht valt als de modder net is gedroogd. Hier voert hij mensen op die, ondanks de twijfel die regelmatig de kop opsteekt, weigeren hun geloof te verliezen.

Maar misschien is deze arena voor Trapero toch iets te groot: het scenario slaat te veel zijweggetjes in en vervlecht gebeurtenissen losjes met elkaar zonder ze voldoende zwaarte of betekenis te geven. Ondanks een topcast, mooi camerawerk en een fijn tempo verzanden de goede bedoelingen van Trapero zo uiteindelijk ook in een opeenstapeling van dagelijkse beslommeringen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden