Elektroduo Mount Kimbie vertelt over hun vijf grootste inspiratiebronnen

In de derde plaat van electro - duo Mount Kimbie kun je hun inspiratiebronnen goed herkennen. Ze noemen er vijf.

Mount Kimbie: Kai Campos (links) en Dominic Maker Beeld Frank Lebon

'Het idee dat je artistiek blijft stilstaan is behoorlijk angstaanjagend.' Om die reden gooiden Kai Campos en Dominic Maker, van de Britse elektronische popact Mount Kimbie, het roer om voor hun derde album, Love What Survives. Ze besloten hun gastzangers meer controle te geven over het songmateriaal; zo zouden ze vanzelf een verrassend geluid bereiken. Hmm, beetje geforceerd misschien?

Campos: 'Het is een betere benadering dan jezelf, aangemoedigd door oud succes en gemakzucht, in te passen in het vertrouwde muzikale verhaal dat over jou de ronde doet.'

Dus vergaten de pioniers van elektronische muziek even de jubelende recensies en de lof die ze kregen voor hun debuutalbum Crooks & Lovers (2010). Ze vergaten even hun net zo bejubelde opvolger Cold Spring Fault Less Youth (2013), die nog experimenteler van opzet was, en trokken naar L.A. Er werd gebrainstormd. Er was Plan A.

Maker: 'Het leek ons een goed idee om het hele album rond een en hetzelfde drumpatroon te bouwen. Daarboven moest er van alles variëren.'

Campos: 'Als startpunt interessant, als eindpunt erg saai.'

Dan maar Plan B. Maker: 'We nodigden onze gastzangers en rappers uit om onze onaffe songs naar eigen inzicht af te maken.'

Campos: 'Zonder songteksten of melodieën te leveren. We vertelden ze zelfs niet waar het nummer over zou moeten gaan.'

Het werd een licht zenuwslopende ervaring die een fraai resultaat opleverde. Mica Levi (van de band Micachu and the Shapes), rapper King Krule en zanger James Blake schitteren op een album dat voor een groot deel op twee vintage Korg-synthesizers is gefabriceerd en rafelige postpunk- en krautrockinvloeden laat horen. Maker: 'Soms klinkt het alsof drummachines door mensen zijn bespeeld en akoestische instrumenten door machines.'

En dan zijn er nog de (vijf) albums waardoor Maker en Campos zich lieten inspireren. Die staan hieronder.

Dean Blunt

The Redeemer (2013)

Britse zanger-muzikant, producer en conceptueel kunstenaar, die met plaagstootjes zijn publiek op het verkeerde been zet. Als muzikant maakt hij grillige geluidscollages.

Kai Campos: 'Het ritmische simplisme spreekt me erg aan. De drumpatronen zijn vaak heel basic en lofi maar laten daardoor ruimte voor allerlei spannends daarboven. Samples van strijkers, gespreksflarden en Blunts stem die het midden houdt tussen praten en zingen. Hij creëert een muzikale wereld die totaal anders klinkt maar niet ontoegankelijk is.'

Dominic Maker: 'Het heeft niets met de vormregeltjes van popmuziek. Als je een refrein verwacht, gaat het opeens een andere richting uit. Die onorthodoxe plaatsing van zijn vocalen maakt het boeiend.'

Campos: 'En dat lofi-drumgeluid moesten we gewoon hebben.'

Robert Wyatt

Old Rottenhat (1986)

Een van de oprichters van de befaamde Engelse jazzrockband Soft Machine. In zijn solowerk stelde Wyatt met zijn hoge tedere stem mondiale misstanden aan de kaak.

Maker: 'Het gaat niet zozeer om Wyatts politieke standpunten, die hier uitgebreid aan bod komen, maar meer om de sound van de plaat.'

Campos: 'Je hebt inmiddels waarschijnlijk wel door dat we geluidsfetisjisten zijn.'

Maker: 'De synthesizers, dat snaredrumgeluid... het klinkt allemaal heel droog. Afgezien van hier en daar wat galm, zijn er geen effecten aan de instrumenten toegevoegd, maar komt alles rechtstreeks bij je naar binnen.'

Campos: 'Precies het geluidsbeeld dat we wilden met Love What Survives.'

Emmplekz

Rook to TN34 (2016)

Obscure electrobeatpoetry, van muzikant Nick Edwards (Ekoplekz) en vocalist Baron Mordant, die commentaar levert op 21ste-eeuwse (Britse) popcultuur.

Campos: 'Dit doet me denken aan The Fall (de Britse postpunkband met gespannen en schurend geluid, waar zanger Mark E. Smith zijn cryptisch teksten overheen drapeert, red.). Het is het repetitief hypnotische karakter van de muziek, maar hier tot stand gekomen met een palet van stoffige vintage synthesizers. Het zijn van die half snerend, half verveeld opgedragen teksten.'

Maker: 'De teksten zijn cryptisch maar ook hilarisch. Superster-dj David Guetta krijgt ervan langs als Mordant voordraagt 'Get a life David, get a life'. Maar die geestigheden haal je er pas na een aantal keren luisteren uit. Niet erg. Ik houd wel van muziek die het er niet te dik oplegt.'

Rexy

Running Out Of Time (1981)

Brits duo dat één album maakte vol naïeve synthpop, dat klinkt alsof het op de slaapkamer is opgenomen.

Campos: 'Vergeten juweeltje uit de jaren tachtigties. Net als bij Micachu heerst de lichtheid. Zangeres Rex Nayman en toetsenist Vic Martin nemen zichzelf niet te serieus maar maakten stiekem goede pop op basis van toetsen. Er zit een Korg Delta-synthesizer in die we ook gebruiken.'

Maker: 'Nayman is, op zijn zachtst gezegd, geen geschoold zangeres, maar ik ben weg van die naïviteit die doorklinkt als ze met die ijle meisjesstem Chuck Berry's klassieker Johnny B. Goode onderhanden neemt.

Campos: 'Er zitten van die kleine vreugdemomenten in die me doen opveren. In Don't Turn Me Away hoor je hoe ze opeens tijdens het zingen moet lachen. Het feit dat ze dat erin hebben gelaten vind ik zo ontwapenend.'

Micachu And The Shapes

Never (2012)

Band van muzikant-componist Mica Levi (filmmuziek Under the Skin en Jackie), die experimentele popmuziek maakt met afwijkende gitaarstemmingen, vervorming en gevonden voorwerpen.

Campos: 'Mica's liedjes zijn niet bepaald gepolijst. Je moet de tijd nemen om onder lagen noise een klassieke popsong te ontdekken.'

Maker: 'Maar strip de zwevende vervormingen weg van een nummer als Holiday en je houdt een prachtig Beach Boys-achtig liedje over. Met de gruis en de rare geluiden heeft het iets progressiefs zonder pretentieus te worden. Het blijft altijd vrolijk en lichtvoetig.'

Campos: 'We hebben Mica gevraagd voor ons album, omdat ze een geweldig stembereik heeft en altijd melodieus klinkt.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.