Filmrecensie El reino

El reino gaat over een wijdvertakt systeem van corruptie in de Spaanse politiek, maar is vooral een energiebom van een thriller ★★★★☆

Nuance is niet Sorogoyens doel: El reino is een spektakel, spannend, wrang, niet zelden theatraal of komisch absurd.

Thriller

Regie Rodrigo Sorogoyen.

Met Antonio de la Torre, Mónica López, Josep Maria Pou.

132 min., in 26 zalen.

Afgelopen herfst was het de grote hit in de Spaanse bioscopen, begin dit jaar het meest bekroond tijdens de uitreiking van ’s lands belangrijkste filmprijzen, de Goya’s, en nu ook eindelijk in Nederland te zien: El reino, de door een opmerkelijk duistere en gejaagde technosoundtrack voortgestuwde energiebom van een thriller over een wijdvertakt systeem van corruptie in de Spaanse politiek. Voor Spanje bleek El reino, uitgebracht in de slipstream van een grootschalig corruptieproces waarna een handvol zakenlui en politici jarenlang achter de tralies verdween, precies de film die het land nodig had.

Regisseur Rodrigo Sorogoyen (van Que dios nos perdone, een seriemoordenaarsfilm waarin tevens een weinig florissant beeld van Spanje wordt geschetst) laat er geen twijfel over bestaan: zonder expliciet naar de echte corruptiezaak te verwijzen schetst hij een beeld van een landsbestuur dat nog verrotter is dan je denkt. Nuance is niet zijn doel: El reino is een spektakel, spannend, wrang, niet zelden theatraal of komisch absurd, met een ijzersterke acteur in de hoofdrol (Antonio de la Torre, goed voor een van de zeven Goya’s) die houvast biedt in de orkaan. Zo krijgen ook kijkers die minder op de hoogte zijn van de actuele Spaanse politiek een in verrukkelijk hoog tempo geregisseerde film voorgeschoteld.

De la Torre speelt de populaire politicus Manuel López-Vidal, die zich binnen zijn partij heeft opgewerkt tot vicesecretaris en daarmee tot volbloed witteboordencrimineel: de partij is doordrongen van schaduwboekhoudingen, witwaspraktijken en het illegaal doorsluizen van gemeenschapsgeld. Wanneer een collega-politicus wordt opgepakt en het systeem dreigt in te storten, begint Manuel in opdracht van het partijbestuur met puinruimen, tot hij zelf als zondebok naar voren wordt geschoven. Maar Manuel is niet het type dat zijn verlies neemt, daarvoor kreeg hij eerder te vaak precies wat hij wilde.

Regisseur Sorogoyen drijft hem zo ver mogelijk in het nauw, draait de duimschroeven nog eens stevig aan en zet hem vervolgens als meestermanipulator tegenover zijn eigen partij, in een scenario dat bol staat van de scherpe wendingen en snedige dialogen. Hoogtepunt is de scène waarin Manuel in het huis van een collega belandt om belastende papieren te stelen, waar diens dochter op dat moment een doorgesnoven huisfeestje organiseert.

De vorm van de film sluit naadloos aan op het verhaal, met nerveuze, beweeglijke close-ups van gezichten en een dwingende soundtrack van Olivier Arson (ook bekroond), die soms de indruk wekt dat de scènes op het ritme van zijn muziek werden gespeeld, in plaats van andersom.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden