Eindexamenkandidaten zoeken aansluiting bij het verleden

Je zal maar plannen hebben om kunstenaar te worden en ter oriëntatie op je toekomstige opleiding de eindexamententoonstellingen bezoeken van de Academie voor Beeldende Kunst en Vormgeving in Arnhem of de AKI in Enschede....

Neem de afdeling Beeldhouwen van de AKI. Daar wordt geknutseld, gefilmd, getekend, gefotografeerd, en en passant ook iets gedaan wat op beeldhouwen lijkt. Maar ook bij de afdelingen Monumentaal, Schilderen, Visuele Communicatie en Gemengde Media wordt geknutseld, gefilmd, etc .

Ook in Arnhem is in één oogopslag duidelijk: de televisiegeneratie beperkt zich niet tot één discipline. Geen wonder dat bij de prestigieuze Prix de Rome, waarvan de winnaar morgen bekend wordt, de oorspronkelijke disciplines zijn afgeschaft en zijn opgegaan in het grote vat van de beeldende kunst. Het wordt tijd dat ook het kunstonderwijs de grensvervaging accepteert.

Wat ook niet erg bijdraagt aan de beeldvorming van het beroep: de jaarlijks terugkerende vlootschouw van vouwsels, bouwsels en videofilms die, helaas, blijven steken in een jungle van zelfexpressie. Vooral de AKI ontpopt zich tot de hedendaagse evenknie van Goethes Bildungsroman Die Leiden des jungen Werthers, met wel erg veel hoogst -persoonlijke zoektochten naar beroemdheid, liefde en geluk, die alles met volwassenwording maar weinig met kunst van doen hebben.

Gelukkig zijn er altijd uitzonderingen, onder wie Linda Nieuwstad, die het spelen tot grote hoogte verheft en met haar reusachtige, mobiele verpleegstersset compleet met gemummificeerde bejaarden, tegelijk een maatschappelijk thema aanroert. Wat ook fijn is: dit jaar is de ambitie terug om op een of andere manier aansluiting te zoeken bij de (kunst) geschiedenis, een thema dat in Arnhem nadrukkelijk is opgepakt. Zo is de enorme vrouw Jeltsje van Ruth van Exel een grappige variant op het klassiek gebeeldhouwde naakt, want geheel opgebouwd uit chocola. Ook Christoph Heek lonkt met oude helden, als Eadweard Muybridge en Francis Bacon, wat een buitengewoon f ascinerende fotoserie oplevert.

Het geeft in tijden van rep en roer houvast om het verleden opnieuw uit te vinden, zodat het mee kan naar de toekomst. Wat dat betreft is de bensj van Jadzia Klimkiewicz uit Enschede een geweldige uitvinding. Met lede ogen ziet zij de typisch Hollandse, vierplanks bank uit de openbare ruimte verdwijnen. Ze blaast het oermodel nieuw leven in door de betonnen peilers licht te vervormen, de zitting zo aan te passen dat een enorme hoeveelheid zitmogelijkheden ontstaat.

Anders dan de trend om banken zo kort te maken dat geen zwerver er de nacht door kan brengen, heeft ze de bank juist vorstelijk verlengd, tot een riant ligbed. Aan de achterkant is een plank toegevoegd, waar -door het ding uitgroeit tot een superhangplek. Het zal niet verbazen als Klimkiewicz' bank de openbare ruimte stormenderhand verovert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden