Eindeloos geklets van drie zussen en een dode moeder

Drie zusters komen in het huis van hun zojuist overleden moeder bij elkaar om de begrafenis te regelen. Tijdens het uitzoeken van de bloemen voor op de kist en het opruimen van moeders klerenkast komen herinneringen boven en wordt oud zeer uitgepraat....

Dat is de kern van Het Geheugen van Water van Shelagh Stephenson, die voordat ze dit eerste toneelstuk schreef in Engeland vooral bekend was als actrice en hoorspelschrijfster. Die laatste kwaliteit laat zich sterk gelden in Het Geheugen van Water, dat vooral een praatstuk is, een erg lang praatstuk, met erg veel woorden.

Maar wat wil je als vrouwen het ineens over hun moeder gaan hebben, en over elkaar, en over hun mannen. Teresa (Will van Kralingen) is de oudste zuster, getrouwd, eigenaar van een winkel in voedingssupplementen. Mary (Antoinette Jelgersma) is arts en heeft een verhouding met een getrouwde tv-dokter. De jongste zuster Catherine (Oda Spelbos) is volslagen ongelukkig en lichtelijk hysterisch, ondanks het feit dat ze met 78 mannen heeft geslapen.

In, op en rond het bed van moeder komen de zussen tot bekentenissen. Halverwege het stuk komen hun mannen ook nog opdagen, en om het boosaardige sprookje compleet te maken zijn er een paar scènes waarin moeder (Edda Barends) zowaar op aarde terugkeert om haar visie ten toon te spreiden.

Een zekere eigenzinnigheid valt Stephenson niet te ontzeggen: het niet valse sentiment en de morbide, soms harde humor zijn de pluspunten in haar stuk. Maar de schrijfster wil een komedie combineren met een psychologisch drama, iets dat alleen echt grote schrijvers is gegeven, en bovendien veel te veel behandelen. Niet alleen de zussen en de moeder, maar ook hun afzonderlijke relaties met de buitenwereld worden uitvoerig doorgelicht.

Het is een klein wonder dat regisseur Antoine Uitdehaag niettemin een levendige voorstelling heeft weten te maken. De actrices wervelen als opgejaagde hinden over het toneel; lach-of-ik-schiet-scènes worden in een juist tempo afgewisseld met momenten van verstilling.

Will van Kralingen is als de oudste zuster Teresa de motor van de voorstelling. Met daadkracht en flair houdt ze de boel onder controle. De scène waarin ze met haar man (Peter Tuinman) en passant haar eigen leven analyseert is bovendien een voorbeeld van hoe zwaar en licht prachtig samen kunnen vallen.

Op hun eerste afspraakje gingen Teresa en haar man destijds naar Hannah and Her Sisters van Woody Allen, een film waar ze toen erg van onder de indruk waren en waarvan de man nu zegt dat hij het altijd een 'klotefilm' heeft gevonden.

Stephenson heeft veel van Allen opgestoken. De drie zusters uit Interiors en de uitgebluste echtparen uit Husbands and Wives komen voorbij, maar een hechte structuur ontbreekt. Het Geheugen van Water is een stuk over, maar vooral vóór moeders en dochters, die er ongetwijfeld nog lang over zullen napraten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.