recensiepaul Simon

Eindelijk kan hij spelen wat hij wil, en hoe. Swingend en muzikaal rijk: Paul Simon in Ziggo Dome

Het was misschien even schrikken toen Paul Simon (76) vorig jaar bekendmaakte dat hij nog slechts één keer op wereldtournee zou gaan. Maar wie hem zaterdagavond tijdens zijn Homeward Bound Farewell Tour glorieus zag stralen tijdens wat beslist een van de prachtigste en muzikaal rijkste concerten van de laatste jaren was, kan zijn besluit alleen maar bewonderen.

Paul Simon tijdens het concert in de Ziggo Dome.Beeld Jelmer de Haas

Het lijkt ook wel alsof er met zijn besluit een last van hem is afgevallen. Iets wat hij na twee, in geluidskwaliteit nog enigszins haperende, liedjes ook toegeeft. Eindelijk kan hij spelen wat hij wil, waarmee Simon natuurlijk bedoelt dat hij zijn show nu eens niet aan een oud (Graceland, 1986) of nieuw album hoeft op te hangen.

Van zijn recentste plaat Stranger to Stranger (2016) komt in tweeënhalf uur slechts één liedje voorbij (Wristband). Simon speelt deze laatste tournee een uitgelezen selectie uit zijn 55 jaar durende loopbaan. En laat zich begeleiden door zo’n vijftien uitmuntende muzikanten. Die gaan soms voluit, zoals in het meteen al tot dansen aanzettende The Boy in the Bubble. Maar minstens zo fraai klinkt het als Simon begeleid door slechts een paar blazers en strijkers zijn kleinere liedjes brengt.

Daar vertelt hij dan ook nog regelmatig wat aardigs bij, zoals de anekdote over Rene and Georgette Margritte with their Dog after the War, een titel die hij tegenkwam in een fotoboek.

Beeld Jelmer de Haas

Overbekende liedjes wisselt hij af met minstens zo sterk, maar wel minder bekend werk. En altijd zijn er prachtige details, zoals de surfgitaar in het opzwepende That Was Your Mother, waarin Simon zichzelf ook een dansje permitteert. Naadloos vloeien de liedjes in elkaar over. De reggaebeat in Mother and Child Reunion mondt uit in het al even feestelijke Me and Julio down by the Schoolyard. Allemaal uitmuntend gearrangeerd en door Simon vlekkeloos gezongen.

De grootste verrassing was Simons vertolking van Bridge Over Troubled Water. Hij schreef het, maar het is zijn oude kompaan Art Garfunkel die het vocaal naar zich toetrok. En waar Garfunkel onlangs in Carré nog vol lof was over Simon, doet deze nu alsof het duo Simon and Garfunkel nooit heeft bestaan.

Beeld Jelmer de Haas

Wel stond hij stil bij het overlijden van Vincent N’guini, die 30 jaar lang zijn vaste gitarist was. De drie liedjes van Rhythm of the Saints (1989) aan het slot zijn een ode aan hem. Ze vormen beslist een hoogtepunt in de set waarin logischerwijs veel ruimte is voor Simons beroemdste album Graceland. Iedereen danst, en iedereen zingt mee tijdens You Can Call Me Al

Daarna brullen we in de toegift nog één keer mee met ‘li la li’ in The Boxer en zijn we ontroerd door het verstilde Still Crazy After All These Years. Als Paul Simon tot slot in zijn eentje The Sound of Silence heeft gezongen, staat hij nog minutenlang te stralen en te genieten van het applaus voordat hij de stilte en duisternis achter het podium opzoekt. ‘Hello darkness, my old friend.’ 

Paul Simon, gezien in de Ziggo Dome, Amsterdam, 7 juli.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden