BeschouwingGame of Thrones aflevering 3 slotseizoen

Eindelijk is het winter in Game of Thrones: spannend en spectaculair, maar niet meer zo ontwrichtend

Maisie Williams als Arya Stark, in de Game of Thrones-aflevering van maandag 29 april. Beeld AP

Wie Game of Thrones volgt zal zich nauwelijks hebben verbaasd: het vlaggenschip van HBO ging afgelopen maandag op standje episch en het internet ontplofte. Na acht jaar te zijn verleid met een ‘winter’ die ‘coming’ is kregen we in The Long Night, aflevering drie van het slotseizoen, ein-de-lijk te zien wat die vermaledijde winter precies behelst. 

Vaktijdschrift Variety noteerde zelfs een heus Twitter-record: met 7,8 miljoen berichtjes over de daden van de jonge meesterstrijder Arya Stark, het lot van de kwaadaardige Night King, de waardige laatste kunsten van Carice van Houtens tovenares Melisandre en noem alle bewierookte sleutelmomenten maar op, werd het vorige gemeten record voor televisiedrama (5 miljoen tweets, ook Game of Thrones) verpulverd. Wie zijn sociale media opende zonder de serie te kijken, werd in een geestige meme vergeleken met twee lieve hoogbejaarden die stoïcijns binnen dineren terwijl buiten voor hun raam een ongekend vuurwerkpandemonium losbreekt.

Maar was de aflevering het het jarenlange wachten en al die zorgvuldig opgebouwde hype waard? Daarover viel te twisten – een deel van digitale hausse bestond in ieder geval niet uit onversneden juichkreten of geestige foto’s en filmpjes van een Groot Moment.

Het was in ieder geval wél een aflevering die liet zien wat televisiedrama anno 2019 vermag. Dat wil zeggen: dit was tv met de ambitie om uit je scherm te barsten, beelden die bij hun première doorgaans eigenlijk alleen aan grote bioscoopdoeken zijn voorbehouden. Neem alleen al de zinderende eerste tien minuten, waarin ook de sleutelfiguren in afwachting van een reusachtig leger voortschuifelende ondoden (en, vooruit, één ijsvuurspuwende zombiedraak) door verlammende doodsangst worden overmand. In een serie die haar status deels verkreeg door geregeld het type personages dat in fictie normaal gesproken altijd overleeft (want heldhaftig/goeiig/onschuldig) op gruwelijke wijze aan hun eind te laten komen, komt het uitzichtloze fatalisme van The Long Night met overtuiging tot zijn recht. 

Monsterklus

En was het niet schitterend-hartverscheurend en vooral heel erg cinema om dat peloton voor de goede zaak gestrikte Dothraki-strijders met vlammende zwaarden de inktzwarte nacht in te zien rijden, om die zwaarden in de verte vervolgens één voor één te zien doven? Regisseur Miguel Sapochnik, die eerder de scepter zwaaide over vergelijkbare afleveringen en met zijn talent voor massachoreografie zelfs een Emmy binnensleepte (voor Battle of the Bastards, die ene waarin het gezicht van oppermaniak Ramsay Bolton door honden wordt opgegeten) meldde overal ten overvloede dat voor het begin van zijn monsterklus een uitgebreide studie had gemaakt van de slagveldscènes in The Lord of the Rings-films van Peter Jackson. 67 minuten trok hij uit voor zijn veldslag, ook al een record in de geschiedenis van televisiedrama, op een totale speelduur van 82 minuten.

Het was een puntje-op-de-stoel-aflevering waarin het ondenkbare zomaar kon gebeuren, waarin een garantie op een goede afloop steeds opnieuw voor je ogen leek te verdampen, waarin kundig werd afgewisseld tussen spektakel op het slagveld en in de lucht, waar draken in de ijzige winterstorm om elkaar heen wentelden als ze niet verdwaalden, waar op gezette tijden werd teruggeschakeld naar scènes in door fakkels verlichte kerkers: daar werd Game of Thrones zowel volbloed thriller als verstild en introspectief. Qua fanservice, het op de wenken bedienen van de kijkers die ondanks alle onzekerheden de afgelopen jaren toch ruim de gelegenheid kregen om een aantal personages als onbetwiste favoriet in de armen te sluiten, leverde deze aflevering de ene na de andere voltreffer.

En daar zat toch ook een probleem – naast het aantal scènes dat zó onderbelicht was dat veel kijkers mopperden nauwelijks iets van de veldslag te kunnen zien (een stilistische keuze van de makers, laten we hier geen al te groot punt van maken). Uiteindelijk is deze aflevering te veel wat Game of Thrones pas de laatste seizoenen is geworden: spannend en spectaculair, maar als het puntje bij paaltje komt niet meer zo ontwrichtend als het ooit begon. Handig in het bieden waar de doorgewinterde kijker om vraagt, met hier en daar een subtiele variatie op het verwachtingspatroon, maar bang om hem of haar na al die jaren voor de borst te stoten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden