tv-recensiefrank heinen

Eindelijk heeft De Lach van Andy van der Meijde een eigen show

Frank HeinenBeeld Frank Heinen

De lach van Andy van der Meijde begint in de buik. Vervolgens zwelt hij aan in het middenrif, om daarna door de mond naar buiten te rollen en iedereen binnen gehoorsafstand kortstondig een tophumeur te bezorgen.

Sinds enkele jaren rijdt oud-voetballer Van der Meijde (Ajax, Internazionale, Oranje) voetballers rond in een zwaar gesponsorde YouTube-show – ik schreef er een paar jaar geleden al over, maar het programma is een gift that keeps on giving. De grote kracht ervan is dat elk nieuw filmpje sprekend op het vorige lijkt: Andy zegt iets, de geïnterviewde schiet in de lach, Andy schatert, de geïnterviewde giechelt, Andy slaat op zijn stuur en hé, daar is de eindbestemming al, boks ouwe, concluderende grinnik, klaar. Van der Meijde is een minimalist; hij beperkt zijn vragen vaak tot het hoognodige. ‘Twente, hè?’ of ‘Ja joh?’ De gesprekken worden gul gekruid met details uit zijn eigen, wonderlijke leven: de interviewer heeft in iedere stad gewoond, en het met elke trainer aan de stok gehad. Alle overige tijd gaat op aan seksuele toespelingen. De vuistregel is: elke zin bevat tenminste één toespeling, ook als je die er als luisteraar niet direct uit haalt.

Van der Meijde met Joshua Zirkzee in ‘Andy niet te Vermeijde’Beeld Videoland


Sinds vorige week is het Andy-universum richting de streamingdiensten uitgedijd. Op Videoland verschijnt wekelijks een aflevering van Andy niet te Vermeijde, waarin de Ischa van de rechterflank jonge voetballers in het buitenland opzoekt.

Mogelijk betreft het een experimenteel kunstproject, waarin het begin van het programma het einde is (‘Ik heb het heel leuk met je gehad vandaag’) en het einde het begin: ‘Dan kom ik zo aan en dan sta ik te roepen en dan doen we net alsof het televisie is.’ Bovendien wordt er gebruik gemaakt van een ingewikkelde montage, waarin een gesprek over braadworsten (toespelingsalarm) wordt afgewisseld met een reflectie op het gesprek terwijl dat nog bezig is. Ertussen ligt een vervreemdend halfuurtje, waarin Van der Meijde oogt als een mengvorm van Ivo Niehe en een problematische buurjongen die voor het eerst komt spelen. De voetballers – Justin Kluivert, Joshua Zirkzee – tonen ietwat bedremmeld hun huis en verrichten op verzoek huishoudelijke klusjes, zoals het bed (toespelingsalarm) opmaken of een ei bakken. Andere vaste onderdelen betreffen het voorlezen van een gedicht, het door Andy uitreiken van een Andy-tasje aan zijn Andy-gast en een spel waarbij een bal in de gootsteen moet worden geschoten.


Maar daar gaat het allemaal niet om. Het gaat om de lach. Om die onvermijdelijke, gierende, licht waanzinnige schater. Een schel, uiterst besmettelijk geluid is het. Om de grappen lacht meestal alleen de grappenmaker zelf, maar die lach is dan ook onweerstaanbaar, als de geur van een snackbar wanneer je rond etenstijd uit de trein stapt.

De lach trekt de kar. En de rest van Andy van der Meijde zit breed grijnzend op de bok.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden