Eindelijk alleen

Seks met een terminale junk * * * *

Alle muzikale clichés van het Franse chanson worden door componist Rutger de Bekker ironisch uit de kast gehaald voor het lied Joie de vivre uit Eindelijk alleen, het eerste soloprogramma van Alex Klaasen: de plichtmatige modulaties, de overgang van kabbelend beekje naar woeste zee. De tekst die Klaasen daarbij zingt, is een prachtig krankzinnige karikatuur van de Bourgondische opvatting van een levensgenieter, die begint bij een goed glas wijn en een blokje kaas en eindigt bij het lek steken van het stoma van je opa en seks met een terminale junk.
De kracht van Alex Klaasen zit in de overdrijving, de bespottelijke situaties waarbij altijd de indruk wordt gewekt dat het volkomen normaal is, terwijl het idioot lijkt te zijn om op het midden van de weg te wandelen.

Ook bij andere tekstdichters heeft hij dezelfde geaccepteerde dwaasheid besteld, zoals een door Theo Nijland geschreven gesprek tussen een liefdevolle moeder en een cynische foetus, die het de moeder al voor de geboorte knap lastig maakt.

Naast de liedjes uit Eindelijk alleen zijn ook nog wat nummers uit het programma met Martine Sandifort (een Hazes-achtige smartlap) en een Parade-optreden opgenomen. Elk nummer bewijst: Klaasen is een van de grootste, veelzijdigste kleinkunsttalenten van dit moment.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden