InterviewsRebelse meisjes

Eigenzinnige, tegendraadse meisjes als Floor, Otje en Knofje. Hoe is het om ze te spelen?

Floor uit de tv-serie De regels van Floor is al net zo’n icoon aan het worden als haar rebelse voorgangers Pippi Langkous, Madelief, Otje en Knofje. Wat maakt deze eigenzinnige meisjes zo onweerstaanbaar, en hoe is het om ze te spelen?

Bobbie Mulder als Floor.Beeld Maurice Trouwborst

Je kunt Floor, hoofdrolspeelster van de VPRO-televisieserie De regels van Floor, zíén denken. Maakt iemand een opmerking als ‘je hebt een slecht dierenaura’, loopt de hele school opeens met een spuuglelijke eenhoornpet, of zeggen haar ouders weer iets doms aan de eettafel – iedere keer dus – dan druipt het afgrijzen uit haar blik.

‘Tijdens haar auditie kon Bobbie Mulder al met één blik alles duidelijk maken’, zegt schrijfster Marjon Hoffman, op wier gelijknamige boekenreeks de serie is gebaseerd. ‘Ze heeft iets brutaals, maar niet zo dat je een hekel aan haar krijgt. We wisten meteen dat zij Floor moest zijn.’

De regels van Floor is een hit. Het zijn kleine avontuurtjes van een minuut of acht die ontzettend populair zijn onder de lagereschoolpopulatie. Vorige maand werd de serie bekroond met de belangrijkste internationale prijs voor kindertelevisie: een Emmy Kids Award. Floor is dan ook een onweerstaanbaar personage, dat eigenwijze meisje dat zo met ‘de knapste jongen van de wereld’ durft te praten of haar ouders uit elkaar probeert te drijven in de hoop op dubbel zakgeld na de scheiding.

‘Nu ze via de serie tot leven is gekomen, hoor ik steeds vaker dat kinderen haar nadoen. Maar ik heb haar nooit als rolmodel bedacht’, zegt Hoffman, die het meisje vooral op zichzelf baseerde. ‘Ik houd niet van moralistische verhaaltjes – ze is ook niet bepaald een voorbeeld.’

Maar toch is ze dat, en precies daarom. Zoals de iconische rebel Pippi Langkous dat ook was. En vóór Floor had de Nederlandse jeugd in de jaren negentig bijvoorbeeld de eigenwijze Madelief en Otje (ook te zien via de NPO), een springerige, met dieren pratende tomboy bedacht door Annie M.G. Schmidt. Rond de eeuwwisseling was er Knofje (te zien via Videoland), een eigenwijs kleutermeisje met peentjesrood haar. Hoe is het om zo’n rebels meisje te spelen?

Floor wordt gespeeld door Bobbie Mulder (14).

‘Mijn favoriete scène? Als Floor fantaseert dat ze in een weiland ligt met een jurk aan, bloemenkransen om haar hoofd, met negen puppy’s die over haar heen kruipen. Lag ik daar, in die mooie jurk, met die fluffy hondjes – zó schattig.

‘Mensen zeggen vaak dat ik op Floor lijk, dus dat zal dan wel. Ik kan best bijdehand zijn, maar ik vind mezelf meisjesachtiger. Als ik haar speel, doe ik wel gewoon zoals ik zelf zou doen: een beetje droog kijken. Acteren dat ik boos ben, zo boos dat ik erbij moet schreeuwen, vind ik moeilijker dan een chagrijnig gezicht trekken.

‘Op plekken waar veel kinderen zijn, word ik regelmatig herkend: op de camping, of als ik langs een basisschool fiets. Ik zie het meteen, aan de manier waarop mensen naar me kijken. Ik vind het prettiger als ze gewoon naar me toe komen dan dat ze achter mijn rug om gaan smoezen. Het leukst is als mensen me vertellen dat ze er op zaterdagochtend met het hele gezin voor gaan zitten. De regels van Floor is leuk voor kinderen, maar ook voor volwassenen.

‘Ik had er nooit bij nagedacht, dat het zo populair zou kunnen worden, dat ik interviews zou doen en herkend zou worden. Nog steeds ben ik daar niet echt mee bezig. Mijn vader vindt het interessant om de kijkcijfers te bekijken, bijvoorbeeld, maar zelf boeit dat me niets.

‘Het zou kunnen dat er nog een vierde seizoen komt. Maar op den duur wil ik er wel mee stoppen. Als het zo lang doorgaat, gaan mensen me ook zien als Floor en als ik dan nog eens in een andere film of serie wil spelen is dat misschien lastig. Of ik echt van acteren mijn werk wil maken, weet ik nog niet. Ik zie wel. Nu vind ik het leuk, in ieder geval.’

Otje, gespeeld door Anne Rats.Beeld BosBros

Otje, oftewel Anne Rats (32), is actrice, theatermaker en een van de oprichters van theatergezelschap De Stokerij.

‘De eerste keer dat ik herkend werd, was bij de McDonald’s. Er kwam een jongetje aan mijn tafel staan, met een rood shirtje en een blauwe korte broek, die heel lang naar me staarde. Mijn moeder snapte het meteen. ‘Wil je wat vragen?’ Of ik Otje was, fluisterde hij – ik kon hem amper verstaan. Toen heb ik mijn eerste handtekening gezet. Die had ik voor het contract voor Otje verzonnen – de A van Anne was een tekeningetje van een konijn. Een en al glamour.

‘De auditie voor Otje was mijn allereerste ooit. Ze zochten een spontaan, jongensachtig meisje, en nét een week eerder had de kapper mijn haar volledig verknipt. Dat korte haar zal absoluut geholpen hebben, maar ik had tijdens mijn screentest ook laten zien dat ik goed kon improviseren en altijd in mijn personage blijf.’

‘Net als Otje was ik een fantasievol kind, maar veel stiller, afwachtend. Ik kwam er verbaal niet altijd lekker uit. Daarom wilde ik ook acteren, al vanaf mijn vierde. Want ik wist: op een podium lukt het wél. Achteraf denk ik dat ik dankzij Otje brutaler ben geworden. Die hele periode was een rollercoaster. Plezierig, maar ook snoeihard werken. Dat heeft me veel stevigheid opgeleverd.

‘Ik word nog steeds herkend. En nu de serie is te zien via NPO Start, krijg ik dagelijks zo’n vijf berichten van ouders. ‘Mijn dochter is een beetje bangig, of wordt gepest’, schrijven die dan, ‘en zien nu een meisje dat niet met zich laat sollen.’ Daarom ben ik nog steeds zo trots op die serie. Voor mijn eigen dochter zoek ik ook het liefst dat soort rolmodellen. Want het is nog steeds niet evident dat meisjes stoer zijn, en hoe vaker je het ziet, hoe normaler het wordt.’

Sterre Herstel in Knofje.Beeld BosBros

Sterre Herstel (24) speelde na Knofje nog in In Oranje, Leef! en de televisieserie Evelien, maar stopte daarna met acteren. Nu is ze antropoloog.

‘Waarom heb je dat nooit verteld?’ vragen mensen altijd als ze erachter komen dat ik Knofje ben. Ja, wanneer moet je dat zeggen dan? ‘Hoi, ik ben Sterre en ik heb Knofje gespeeld’– dat is toch raar? Bovendien ben ik er ook niet meer zo mee bezig. Op mijn 14de ben ik bewust gestopt met acteren. Ik heb er mooie herinneringen aan, maar het voelt ook als een vorig leven, als een andere identiteit.

‘Toen mijn moeder de oproep las, dacht ze meteen: Knofje ís mijn kind. Ik was een sociale, brutale kleuter die goed kon opschieten met volwassenen. Ik was niet bang of verlegen: het openingsliedje van Knofje, bijvoorbeeld, heb ik zelf bedacht en ingezongen in een geluidsstudio. Het klinkt als gebrabbel, maar ik dacht dat ik in het Engels zong. Als ik me nu onzeker voel, denk ik daaraan terug: aan die kleuter die niet twijfelt of bezig is met wat mensen vinden. Ik probeer dan een voorbeeld te nemen aan haar lef.

‘Ik denk dat dit soort eigenwijze vrouwelijke meisjes op tv zo populair zijn omdat het speelt met de gebruikelijke genderrollen: we zien vrouwen toch als minder stoer, grappig en actief dan mannen.

Dat feloranje haar heb ik best lang gehad. Maar ook zonder zijn er mensen die me herkennen. Op school heb ik wel wat vervelende ervaringen gehad. Ik denk dat ik introverter ben geworden door het acteren. Als je actrice bent, en ‘bekend’, nemen mensen snel aan dat je arrogant bent. Dus leer je jezelf te verbergen.

‘Na mijn middelbare school heb ik antropologie gestudeerd. Ergens is dat hetzelfde als acteren: je verdiept je in iemand, je probeert die te begrijpen en vervolgens draag je dat uit. De bekendheid mis ik helemaal niet. Sterker nog, ik merk nu door het dragen van een mondkapje dat ik het sowieso prettig vind om in mijn woonplaats rond te lopen zonder dat mensen me als Sterre herkennen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden