Eenzaamheid gaat boven de kunst

De Zangeres zonder Naam is dood, en Willeke Alberti kan niet overal tegelijk zijn. Maar gelukkig gloort er een nieuwe ster aan het firmament van het campy entertainment....

Het was niet ingewikkeld te raden waarom Bosshardt nu juist de nieuwe ruimte van Gelink aan de Amsterdamse Laurierstraat kwam openen. 'Van de kunstenaars hier aanwezig weet ik niets', zei Bosshardt, 'maar van eenzaamheid des te meer.' En om eenzaamheid gaat het de komende maanden in de vier ruimten van de nieuwe galerie. Niet échte eenzaamheid die je door het hart snijdt, of om hulp doet vragen bij God of de Riagg. Maar een eenzaamheid die gestileerd is, bedacht, in een vorm gegoten en verheven tot kunst. Zo ziet galeriehouder Annet Gelink (36) het graag. Kunst die niet louter de expressie is van puur individualistische gevoelens, maar refereert aan een groter, existentieel probleem: eenzaamheid, vervreemding, moderne leegte.

Zeven jaar lang voerde zij met Diana Stigter de leiding over de succesvolle Amsterdamse galerie Bloom. Onder de hoede van dit tweetal leerde Nederland kennismaken met jonge internationale kunstenaars als Douglas Gordon, Matt Collishaw en Gillian Wearing en met jonge, veelbelovende Nederlanders als Paul de Reus, Daniëlle Kwaaijtaal en Arno Nollen. 'Maar na zeven jaar was de inspiratie op', zegt Gelink. 'Ik voelde me er ongelukkig.'

Bloom spatte uit elkaar, Gelink ging op zoek naar een nieuwe ruimte, en 'supertoevallig' stuitte ze in dezelfde straat op een ex-aannemersbedrijf. Twee delen daarvan zijn verbouwd tot een galerie van 220 vierkante meter, met helderwitte muren, zijdeachtig bovenlicht en een in de was gezette, gladde grijsbetonnen vloer.

Veel kunstenaars van de oude galerie heeft ze 'meegenomen' naar haar nieuwe ruimte. Een programma over koers of marktsegment heeft ze niet in haar hoofd. 'De galerie? Dat ben ikzelf', zegt ze.' Inmiddels heeft ze voldoende ervaring om te weten dat haar intuïtie 'goed' is en haar keuze 'betekenis heeft voor meer mensen'. Een paar kunstenaars, onder wie Micha Klein ('te individualistisch') en Daniëlle Kwaaijtaal liet ze achter zich. Een paar nieuwe, onder wie de schilder Carla Klein en de Tsjechische Jitka Hanzlova, voegde zij aan haar 'stal' toe.

Voor de openingstentoonstelling nodigde Gelink Alicia Framis uit, de Spaanse die twee jaar geleden de Prix de Rome won met haar vluchtige monument van mensen op de Dam, en twee maanden geleden in een van de achterste muren van de galerie een 'wens'-kunstwerk verstopte achter het stuc. Onder de titel Domestic Loneliness verzamelde Framis nu werk van tien kunstenaars (inclusief haarzelf).

Fortuyn/O'Brien verbond een stel barkrukjes met gehaakte navelstrengen en hing bovendien een schommel voor meditatie en plezier op. Govinda Mens ontwierp een ademende muur, die steunt en kreunt als een werkelijk levend wezen. En Framis zelf volgde in een mooi melancholieke fotoserie haar ouders-op-leeftijd. Een dag lang legde ze de alledaagse handelingen van haar vader en moeder in hun doorzonflatwoning vast. De uren verglijden, het einde komt naderbij, terwijl de hond wordt geaaid, naar buiten gekeken, de was opgevouwen. Door met lange sluitertijd te fotograferen ontstaat bovendien een mooie symboliek. Elke beweging is gestold in een wazige schim.

Majoor Bosshardt rondde haar openingstoespraak zaterdag af: 'De mens is niet bestemd voor eenzaamheid, maar voor tweezaamheid', zei ze. Iedereen klapte en joelde, maar Framis nam de oude heilsoldate bij de witte rimpelige hand en leidde haar weg uit de drukte. Zo'n foto in je portemonnee. Wie is er dan nog alleen?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.