Recensie Film

Een zeldzaam onverbloemd menselijk en intiem portret van Grace Jones (vier sterren)

Zelfs in de podiumbeelden is Jones dichterbij dan ooit. 

Grace Jones: Bloodlight and Bami. Documentaire. Regie Sophie Fiennes. Met Grace Jones, Jean-Paul Goude. 115 min., in 29 zalen.

Grace Jones worstelt met een oester, in Grace Jones: Bloodlight and Bami. ‘I wish my pussy was this tight’, flapt ze eruit. Wat later stelt ze dat het nog altijd goed voelt wanneer het publiek haar naam roept. ‘Mits ze niet zeggen: verbrand die heks. Heb ik ook wel eens meegemaakt, trouwens.’ Er zijn weinig muziekdocumentaires die zo’n onverbloemd menselijk en intiem beeld van hun onderwerp schetsen als Bloodlight and Bami. Superster Jones wordt bijzonder dicht op de huid gezeten tijdens de productie van haar album Hurricane (2008) en de daaropvolgende wereldtour. Lange gesprekken aan de keukentafel bij familie in Jamaica staan daarbij in schril contrast met de uitgebreide registraties van optredens in heerlijk buitenissige outfits. De beelden versterken elkaar. Ook op het podium, gefilmd in kraakheldere close-ups, is Jones dichterbij dan ooit, alsof je kijkt naar een huiskamerperformance in plaats van een concert.

Regisseur Sophie Fiennes mocht de ándere kant zien van haar jeugdidool. Lees hier het interview met Sophie Fiennes over Bloodlight and Bami.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.