Een volkszanger die droomde van de blues

Iets meer dan vijf miljoen Nederlanders keken op 27 september 2004 naar André bedankt, de finale show in de Arena, waarin de overleden zanger werd rondgereden over het voetbalveld....

Het boek 'n Vriend zou het antwoord moeten geven. De auteur, BertHiddema, die eerder biografieën over voetballende dan wel zingendeAmsterdammers als Johan Cruijff, Johnny Jordaan en Rinus Michels schreef,sprak met flink wat mensen uit de omgeving van Hazes. Broer Arie en zusWilly komen aan het woord, maar ook Nico Potharst, voormalig overbuurmanuit de Gerard Doustraat, en andere buren, vrienden en muzikanten.

De jeugd van de zanger is zo klassiek als een zwartwitfilm. In barrearmoede groeit hij op: geen kolen voor de kachel, geen water uit de kraan,en niks te eten. Komt er al eens geld binnen, dan zet zijn brute vader hetmeteen om in jenever, sigaretten of een kilo speklappen voor zichzelf. Indie omgeving moet onderdeurtje Dré zich staande zien te houden, met nietveel meer dan een gebrekkige motoriek, een onhandige manier van praten eneen klein hartje als wapens.

Later blijkt hij toch nog een gave te hebben. Als de kleine Dré op 5mei 1959 op de Albert Cuypmarkt op een kissie klimt en Piove inzet, vallenalle marktgangers stil van verbazing. Hoor es, die kleine kan zingen.Johnny Kraaykamp, toevallig net in de buurt, zorgt dat André die avond nogop tv komt.

Het is het begin van een artiestenleven dat telkens vastloopt en dantoch weer wordt vlot getrokken. Hazes zingt zijn liedjes naar de top vande hitlijsten, schrijft teksten waarin tallozen zich herkennen, krijgtbonje met alle dames die met hem het leven willen delen, en verdrinkt diesores elke dag weer in een enorme plas bier. Soms wel zestig glazen perdag, schrijft Hiddema, die zijn onderwerp niet spaart. Op het eind van zijnleven, als hij doof wordt, zijn teksten niet meer kan onthouden en door eenverwaarloosde suikerziekte in een rolstoel belandt, wisselt hij het bierin voor whisky.

Dat leven vertelt Hiddema na, in een toffe stijl, en soms nogal grilligdoor de tijd heen en weer schietend. Feiten en feitjes zijn er inovervloed, de ziektes, huwelijken en angsten van Hazes worden breeduitgemeten. Verwacht van Hiddema geen poging die feiten een betekenis tegeven, terwijl het materiaal zeker sinds de documentaire Zij gelooft in mijvoor het grijpen ligt. Daar zag je wat Hazes werkelijk was: een volkszangerdie droomde van de blues, een man die gezegend was met een talent dat bijzijn omgeving enorm veel vergevingsgezindheid opriep. Maar ook een grootkind, een speelbal van zijn omgeving, die elke dag weer verwoed probeerdede scherven van zijn leven te lijmen, en elke nacht inzag dat het vergeefsemoeite was.

Ariejan Korteweg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.