Een verrukkelijke reis over dijken en door aardappelvelden

Theater..

Hans Brinker, geboren met zijn duim in de dijk, Zeeuws Meisje met eenonvervreemdbaar Zeeuws mutsje op het hoofd en water, almaar water. Dat moetwel over Nederland gaan. Het land waar iedereen in de war is en waaruitbewoners en zogenaamde nieuwkomers eigenlijk weg willen. 'Neem me mee',roepen ze. Maar waarheen?

Het Volksoperahuis, een innemende muziektheatergroep van vier mannen enéén vrouw, Kim Soepnel, die de contrabas beroert, levert met ZeeuwseNachten het eerste deel af van wat een drieluik moet worden over Nederland.Ietwat hunkerend naar de jaren vijftig, zestig, waarin alles nogoverzichtelijk was en mensen nog nadachten over wat ze zeiden en nietalleen maar zeiden wat ze dachten.

Hun programma is een muzikaal en cabaretesk vlechtwerk van kortescènes, soepel in elkaar overlopend en telkens onderbroken door muziek,over het land waar we zijn geboren. Een land waar mensen in brand staan.En of dat uit onvervuld verlangen is of uit woede mag de kijker zelfinvullen. En dat doet er ook nauwelijks toe in deze verrukkelijke reis dooraardappelvelden, over dijken en Zeeuwse dorpen.

Hansje Brinker is uiteindelijk gewoon taxichauffeur geworden en op éénvan zijn ritten ziet hij een Zeeuws meisje staan. De bepaald niet fragieleRogier Schippers heeft een mutsje op zijn grote hoofd gezet en hoe vaak hijdat ook doet, het blijft leuk. Schippers is een rasacteur, hij zet degrofste dorpsproleten neer, maar is even later ook een kwetsbare homo,compleet met afwashanden en een hoge stem.

Mooie levensliederen, aanhangend tegen de kitsch, maar te intelligentom daarin te blijven hangen, worden afgewisseld met dwaze dialogen.Gebracht met de nodige ironie, zorgt dat voor een sfeer die doet denken aanFunhouse, waar de grijsaards onder ons nog herinneringen aan zullen hebben.Maar ook aan Orkater, al ligt de muziek lekkerder in het gehoor. Net alsdie groepen is dit een aanstekelijke jongensclub. Al zijn het allangmannen.

Er is een fraaie voetbalparodie in slow motion met een mooie rol vanKees Scholten die Youssouf speelt, de Marokkaan die aarzelt of hij tijdenshet duel met Duitsland voor dit kikkerland wel zal scoren. Er is een idiootverhaal over Krabbegeest waar Hans Brinker elk jaar de Brinkertrofee moetuitreiken, want dat levert weer een feestdag op voor het land. En overvrouwen: 'met tieten en dat spul waar dromen van gemaakt zijn'.

Wat deze groep laat zien is een geestige poging om te achterhalen water nou eigenlijk aan de hand is met Nederland. Een land dat niet gered wilworden. Waar het water op de loer ligt. Zegt Brinker. 'Ik heb ze gered enkijk wat ze ermee gedaan hebben.'

Al te diep graaft het allemaal niet, maar Schippers zet de meestfantastische typetjes neer, Scholten kan echt zingen en met elkaar brengenze zoveel moois dat het hier en daar zelfs meeslepend wordt. Zelfs degrootste zuurpruim kan weinig anders dan zich hieraan laven.

Marian Buijs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden