DE BOEKLUISTERAAR Het Strand

Een verontrustend verhaal als je op het strand ligt en met een schuin oog je kleine kinderen in de gaten houdt

Hugo Blom leidt u door de wereld van het luisterboek. Deze week: de luisterserie Het Strand.

Beeld ANP

Ik was even niet op reis, maar fietste door de stad en zag op een abri een advertentie staan. Van een grote online-organisatie die luisterboeken aanbiedt. De tekst luidde: Waarom zou je lezen als je ook kunt luisteren? Daar zijn veel antwoorden op ­mogelijk, maar strategisch leek me dit een verkeerde zet. Alsof er nu ook in de wereld van de letteren gepolariseerd moet worden naar gebruikt platform; papier of audio. Niks d’r van, lezers zijn luisteraars en vice versa en always the twain shall meet. Voor straf noem ik de organisatie niet bij naam, u weet wel wie ik bedoel, ’t zijn verhalenvertellers.

Polarisatie of niet, de mensen van de reclameafdeling zijn waarschijnlijk niet dezelfde als die van de inhoud, want daarover hadden ze deze zomer wel een goed idee. Storytel (oeps) bracht negen voorlezers en negen auteurs bij elkaar en liet ze samen een verhaal maken. Althans, de schrijvers schreven en de voorlezers lazen voor, maar werden al wel bij het verhaal betrokken voor er iets op papier stond. Schrijvers Susan Smit, Ivo Victoria, Hanna Bervoets, Alex Boogers, Sanneke van Hassel, Abdelkader Benali, ­Peter Terrin, Jan van Mersbergen en Maartje Wortel werden gekoppeld aan achtereenvolgens Job Bovelander, Lucas Dietens, Willemijn de Vries, Frank Rigter, Barbara Tiggeler, Louis Van Beek, Christel Schimmel, Sander de Heer en Inge Ipenburg.

Zij verzorgden samen deze luisterserie Het Strand en dat is dan nog een reden dat ik er toch aandacht aan besteed. We gaan naar het strand. Waar e-books ­natuurlijk al een uitkomst waren tegen ­omwaaiende bladzijden of tegen een boek dat even op een natte handdoek had gelegen en zo langzaam tot een onleesbare klont ­papier-maché was ­verworden. Nog beter is natuurlijk dat je je oortjes indoet en dat ­niemand doorheeft dat je stiekem literatuur consumeert, je lijkt zelfs volledig aanspreekbaar, wat tijdens vorige vakanties niet altijd ­gezegd kon worden ­omdat er nog achthonderd ­pagina’s omgeslagen moesten worden, of omdat het boek over je gezicht lag, op en neer deinend op ­tevreden gesnurk.

De verhalen in Het Strand duren gemiddeld zo’n 30 minuten, alles bij elkaar is de hele serie net geen 5 uur. Storytel claimt bij monde van countrymanager Ruth de Jager dat dit literaire luisterunicum ‘de wereld van de luisterboeken op zijn kop gaat zetten’. Oké, ik ga liggen, trek nog even mijn zwembroek daar weg waar de zon niet schijnt en het zand wel schrijnt, laat het gebeuren nu, zet mijn wereld op zijn kop. Ik luister naar ­‘Salomo’ van Hanna Bervoets, voorgelezen door Willemijn de Vries. Een verontrustend verhaal, zeker als je op het strand ligt en met een schuin oog je kleine kinderen in de gaten moet houden.

In het verhaal, over Bettina en Caro die met hun dochtertje Robin op ­vakantie gaan naar ­Turkije, verliest Bettina op het strand het meisje uit het oog. Paniek. Ook in de stem van De Vries is die te horen, en het is precies hier dat ik me kan voorstellen dat dit de vrucht van de samenwerking is. Hoorbare paniek, voelbare paniek, ik lig geen moment meer rustig in mijn kuiltje in het zand, we moeten een kind zoeken. Soms kun je beter lezen dan luisteren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden