Een veelzijdige en onverschrokken mezzosopraan

De mezzo Lorraine Hunt werd groot te midden van een generatie vocalisten die zich onderscheiden door zelfkritiek en stijlinzicht. Ze was even bescheiden als temperamentvol....

De stem van de Amerikaanse mezzosopraan Lorraine Hunt had een intensiteit en een wendbaarheid die haar geknipt leken te maken voor alles wat de muziekwereld aan mezzorepertoire te bieden heeft.

Die indruk kreeg je als je haar bij de Nederlandse Opera aan het werk zag als Iocaste in Stravinsky’s Oedipus Rex, of in het Vocaal Festival 2000 van het Amsterdamse Concertgebouw, waar ze liederen zong van Brahms en Schumann en van haar echtgenoot Peter Lieberson. In Zaterdagmatinees zong ze in Mahlers Lied von der Erde en was ze soliste in John Adams’ oratorium El Niño. In het Holland Festival zong ze vorig jaar Bach in een regie van Peter Sellars.

De werkelijkheid is dat Lorraine Hunt haar repertoire met evenveel precisie als muziekliefde wist uit te kiezen. Bescheiden als ze was, had ze een scherp inzicht in haar eigen kwaliteiten, maar wist ze ook waar haar beperkingen lagen. Dat waren er op zichzelf weer zo weinig, dat ze op ’s werelds operapodia evengoed excelleerde in Bizets Carmen als in Monteverdi’s Poppea. Ook een Dido-rol van Berlioz, een Ariodante-partij van Händel en een Mélisande van Debussy konden er best van af, want Lorraine Hunt bestond niet alleen bij de gratie van een mezzosopraanstem. ‘Hunt’ betekende ook persoonlijkheid, stijlinzicht en taalbegrip. Ze hoorde, met de sopranen Barbara Bonney en Dawn Upshaw, tot een generatie Amerikaanse vocalisten voor wie goede smaak meer is dan alleen zingen met beperkt vibrato.

Dat ze maandag in het Amerikaanse Santa Fe is overleden aan de gevolgen van kanker, voorziet haar laatste optreden in Nederland in het Holland Festival 2005 met terugwerkende kracht van onbehaaglijke symboliek, maar dan een die ook licht werpt op haar eigen artistieke onverschrokkenheid. Hunt stond op het festivalprogramma met twee door Sellars geënsceneerde solocantates van Bach, Mein Herze schwimmt im Blut en Ich habe genug.

Het eerstgenoemde stuk moest ze kort voor aanvang schrappen wegens acute rugklachten. Bachs stervenscantate Ich habe genug kon doorgaan, omdat Sellars in dit onderdeel van zijn enscenering, speciaal voor Hunt geconcipieerd, ermee volstond de zangeres met infusen aan haar armen op de speelvloer te laten liggen. Van de geplande tweede en derde Holland-Festivaluitvoering is het niet meer gekomen.

Lorraine Hunt, 52 jaar geleden geboren in de omgeving van San Francisco, begon haar carrière als violiste. Toen in 1985 haar viool werd gestolen, zag ze dat als een lotsbestemming. Ze ‘beperkte’ zich, de 30 reeds gepasseerd, tot de zangkunst, een werkterrein dat zich via het lied en het oratorium snel zou uitbreiden naar de opera. De ziekte die haar carrière bedreigde – borstkanker – leek ze een paar jaar geleden te hebben bedwongen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.