Review

Een sympathieke musical met de nodige mankementen

Advies aan wie deze musical in de bioscoop gaat zien: hard meezingen. Met de nodige mankementen, is De zevende hemel toch een wonderlijk verschijnsel.

Thomas Acda in De Zevende Hemel.

Het moet gezegd: regisseur Job Gosschalk koos niet voor de makkelijkste weg. Een musical maken voor de bioscoop met slechts een paar echte zangers in de cast, is een waagstuk. De zangstem van Halina Reijn is dun, die van Jan Kooijman vlak, en de zingende Tjitske Reidinga verliest zich in haar getergde Evita-blik. Maar die kwetsbaarheid maakt De zevende hemel ook sympathiek, bijna als amateurtoneel: ze doen zichtbaar hun best. En ze worden ondersteund door meer geoefende zangstemmen.

De zevende hemel
Musical
Regie: Job Gosschalk.
Met: Huub Stapel, Henriëtte Tol, Thomas Acda, Halina Reijn, Jan Kooijman.
106 min., in 108 zalen.

Clichés

Op andere fronten nam Gosschalk dan weer geen risico. De zevende hemel, over het gezin van Italiaans restauranthouders Maria (Henriëtte Tol) en Max (Huub Stapel) komt met de nodige clichés. Er is dat aanstaande jubileum, plus een terminale ziekte - dit alles leert scene één. En dan zet het keukenpersoneel een blij lied in.

Ook het merendeel van die liederen speelt op zeker: een gros hits van formaties als Nick en Simon, Bløf, Guus Meeuwis & Vagant, Doe Maar en De Dijk, hier uitgevoerd met conventionele, wat gelikte muzikale begeleiding. Een mogelijk feest van herkenning, voor wie de originele versies waardeert. Ze zijn van niet al te veel toegevoegde waarde voor het drama, omdat de nummers dienen ter illustratie van wat toch al overduidelijk was. 'Ik leef niet meer voor jou!', zingt de boze zoon Paul (Thomas Acda, als zoon van Huub Stapel), ter bevestiging van de ruzie met zijn ouders.

De staccato filmdialoog is van eenzelfde duidelijkheid: waren alle informatieoverdragende zinnetjes uit het script gesnoeid, dan was De zevende hemel een zwijgende musical. De cast wordt gehinderd door het gebrek aan subtekst. Vooral Henriëtte Tol, in de moederrol, slaagt er desondanks in om gevoel in haar spel te leggen, soms al met een enkele blik. Dat is knap.

Met de nodige mankementen, blijft De zevende hemel toch een wonderlijk verschijnsel, in het zo soortgelijke Nederlandse filmlandschap. Advies voor het publiek: hard meezingen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden