Review

Een suffig historisch kiekje

Dorus door Albert Verlinde Entertainment, muziek en liedteksten: Tom Manders, script: Allard Blom, regie: Eddy Habbema.

8/12, De Goudse Schouwburg, Gouda. Tournee. albertverlindeentertainment.nl

Dorus de musical, Henk Poort met ensemble.Beeld Roy Beusker

Als we de zaal inlopen horen we Heer in 't verkeer van Toby Rix en Koffie, koffie, lekker bakkie koffie van Rita Corita. Het is duidelijk dat we een tijdsprong achterwaarts maken. We betaalden nog veilig met de gulden en hadden slechts één televisienet, de minister werd met excellentie aangesproken en Tom Manders opende als Dorus het Parijse café-chantant Sain-Germain-des-Prés, aan het Amsterdamse Rembrandtplein. Zonder al te veel duidelijke bewijzen wordt wel beweerd dat geluk toen heel gewoon was.

In tv-series en in musicals wordt tegenwoordig driftig teruggegrepen naar die tijd. Daarmee is weinig mis, als je maar meer doet dan een suffig historisch kiekje maken. En dat is nou precies wat er in de musical Dorus gebeurt. Het is een fantasieloze terugblik.

Kees Manders, de getapte broer van Tom, opent de avond met een serie flauwe moppen. Natuurlijk is dat bedoeld als tijdsbeeld, maar het maakt ook meteen pijnlijk duidelijk dat veel uit die tijd het tegenwoordig niet meer redt. Dat geldt ook voor de meeste liedjes van Dorus. Je kunt ze met historische vertedering wel even aanhoren, maar ze zijn toch vooral geschikt voor een singalong-zondagmiddag in het bejaardentehuis.

Henk Poort als Dorus.Beeld Roy Beusker

Stomvervelende eerste helft

Uitzonderingen zijn De krokus en de hyacint, een subtiele ode aan religieus of etnisch gemengde huwelijken, en Parels rijgen, waarin Tom Manders kritisch filosofisch op zijn eigen leven terugkijkt: 'Mijn hele leven heeft bestaan uit parels rijgen, parels rijgen zonder knoopje.' Maar die nummers zitten in de tweede helft, waarin eindelijk iets van drama plaatsvindt. De eerste helft is gewoon stomvervelend.

Daarin zien we Tom Manders, die eerst alleen ideeënleverancier en liedjesschrijver op de achtergrond is, veranderen in de zwerver met grote snor en stofjas, met hammond-organist 'Meneer Cor Steijn' aan zijn zijde. Alleen achter die vermomming durfde hij het podium op.

Dat was een mooi thema geweest, die de voorstelling wat diepgang had bezorgd. Maar het is onbegrijpelijk dat een getalenteerde scriptschrijver als Allard Blom in de eerste helft niet verder is gekomen (of mocht komen?) dan enkele onbenullige zinnetjes om van het ene naar het andere liedje te komen.

Henk Poort.Beeld Roy Beusker

Dvd draaien

De eendimensionale regie van Eddy Habbema, met natuurlijk weer een overdreven nichterige televisieman en wat geëxalteerde Theater van de Lach-stemmetjes, sluit perfect aan bij die niksigheid. Na de pauze mag Blom iets meer uitpakken in een paar heuse scènes. Het helpt dan natuurlijk wel dat de zanger op 50-jarige leeftijd aan longkanker sterft.

Henk Poort doet wat hem opgedragen wordt: Dorus zo goed mogelijk naspelen en nazingen. Daar is helemaal niets op aan te merken, dat doet hij zelfs uitstekend. Maar zonder behoorlijk theaterverhaal kun je net zo goed thuis de dvd draaien met oude Dorus-beelden. Die kun je dan na 10 minuten weer uitzetten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden