Een sublieme combinatie van cynisme en intens verlangen

jeugdtheater Lena Bos – verlamd tot haar nek – schildert stillevens met haar mond. Ze bouwt daarmee een flinke naam op en kiest ervoor haar persoon en handicap geheim te houden....

De hoofdpersoon hangt in een schapenvachtje aan een indrukwekkende constructie met katrollen, die kan ronddraaien. Even indrukwekkend en effectief als dit merkwaardige, grote apparaat is ook het acteren van Manon Nieuweboer, die anderhalf uur in dat geval zit en de schilder gestalte geeft met de rake tekst van Gerritsen en een bijzondere voorraad blikken en overtuigingskracht.

Het stuk opent met een fraaie monoloog van de schilder over optimisme. Iets dat ze iedereen van harte gunt, maar waarmee zij niet wil worden lastiggevallen. En zeker niet het soort optimisme van acteur Christopher Reeve (Superman), die na zijn verlamming een boek schreef met de titel Niets is onmogelijk. De schampere, vastberaden toon van de kunstenaar is even treffend en krachtig als cynisch. Ze etaleert een onverzadigbare behoefte aan onafhankelijkheid.

De absurde situaties die zich daarna ontvouwen tussen de schilder, haar verzorger (Niek van der Horst), haar zus (Eva Zwart) en een postbode (Gerold Guthman), drijven op klinisch uitgewerkte ironie, wanhoop en humor. Regisseur Daniëlle Wagenaar en de uitnemende cast leveren een sublieme combinatie van wrang drama, bijtend cynisme, intens verlangen naar geborgenheid en eerlijk, oprecht contact. Een zeldzaam komische en ontroerende voorstelling, die opnieuw de kracht bevestigt van de samenwerking tussen Het Syndicaat en Esther Gerritsen.

Bart Deuss

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden