Een strandhuis heeft exact genoeg om een huis te zijn

Een ingepakt huisje aan zee, vlak voor vertrek: het terras ingeklapt, oranje dekzeil over de houten panelen, en geen handdoek, speelgoed of strandstoel te bekennen....

'Als ik fotografeer, hoop ik dat er niemand is', zegt beeldend kunstenaar Caro Trepels (40). Ze heeft een voorliefde voor sobere landschappen met daarop simpele bouwsels, want 'je moet je in mijn werk kunnen wanen'. In Beach-house (with sunshade) bijvoorbeeld: op het terras van een strandhuisje met zijn gestreepte zonwering staan vier stoelen met weelderige kussens. Genoeg plek voor de toeschouwer.

Al vijf jaar brengt Trepels de maanden april tot november door aan het IJmuidense Kennemerstrand. Daar staat het huisje van een collega en vriendin tussen zeker zevenhonderd andere huisjes in. Trepels werkt er na vier uur 's ochtends, en tegen zonsondergang. 'Ik hoop altijd op l'heure bleue, blauw licht. Dan is de wereld onwerkelijk mooi'.

Elk jaar legt Trepels op het strand een foto-archief aan waarmee ze in haar atelier in Amsterdam verder kan. Op het strand experimenteert ze tussentijds met miniaturen. Strandhuisjes, steeds weer, vijf jaar lang. Duizenden portretten maakte ze ervan. Ze zijn in al hun elementaire schoonheid het archetype van een huis. 'Een dakje, vier rechte schotjes en pootjes eronder. Franje zou er toch maar afwaaien. Met minder zou het geen huisje zijn, maar meer is niet nodig.'

Het zicht op de ruimte wordt grootser vanuit beslotenheid, zegt Trepels. Wat de dichter J.C. Bloem ook verwoordde in zijn gedicht De Dapperstraat: De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand door zolderramen, langs de lucht bewegen.

Voordat ze verliefd werd op het strand, werkte Trepels lange tijd in een onherbergzaam woestijngebied. Ook daar speelt de wisselwerking tussen beslotenheid en weidsheid een prominente rol, net als bij het brede Kennemer zandstrand. 'Maar aan zee is het licht veel veranderlijker', heeft ze gemerkt. 'Bij onweer kan de zee groen worden, en als de bliksem er in slaat is het net theater.'

In uiteenlopende materialen van perspex, japans papier, foto, rode aarde, klei, kunststof, linnen, botten, hout, steen en metaal, combineert Trepels primaire beelden die zich bevinden in een gebied van grenzen en scheidingen. Het gaat van binnen naar buiten, van aarde naar lucht, van land naar zee, en omgekeerd. Ze weigert haar beelden digitaal te bewerken, en gebruikt geen filters. 'Ik wil het allemaal zelf zien, dan heb ik er iets mee.'

Trepels kijkt al uit naar het vertrek van de huisjes. 'Balkonnetjes worden opgeklapt, en sommige huisjes zelfs ingepakt.' Het is voor Trepels hét moment om te fotograferen. 'Daar staan ze dan: rijen vol huisjes, hoog op de poten. De vrachtwagen rijdt eronder, de pootjes worden naar binnen gedraaid, en de huisjes verdwijnen een voor een uit het landschap.'

]]>

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden