Recensie Alles moet weg

Een stel dat gaat ontspullen belandt in Alles moet weg lanzaam in een taxatie van hun relatie ★★★☆☆

Ook in In order of disappearance gaat het over opruimen, maar dan van je ego. 

Alles moet weg van Mugmetdevuurvliegen/House of Nouws. Beeld Nichon Glerum

De beschrijvingen zijn minutieus precies, als in een taxatierapport voor een antiekveiling: ‘Een markiesvormig zilveren bonbonschaaltje, een geborduurd haardscherm in houten lijst, een tinnen kraankan op koperen komfoor, een hangoortafel en wortelhouten kast.’ Eva Zwart en Joep van der Geest maken er in Alles moet weg een droogkomische, ritmische opsomming van. In deze voorstelling van het regietalent Sanne Nouws, gemaakt bij Mugmetdegoudentand (vandaar de subnaam Mugmetdevuurvliegen), spelen Zwart en Van der Geest een stel dat wil ‘ontspullen’. Velen zullen het herkennen: ‘We bewaarden kranten waar we nog niet aan toekwamen. En als ze in de weg begonnen te liggen, verplaatsten we ze naar waar ze niet in de weg lagen.’ 

Maar nu gaan ze de overwoekering te lijf – nutteloze dingen begonnen tussen hen in te staan. Alleen is zij daar wat voortvarender in dan hij. Waar zij fantaseert over de dag dat het helemaal leeg zou zijn, heeft hij het gevoel dat zij met de spullen ook hem wegdoet. Zo gaat Alles moet weg langzaam over in een taxatie van hun relatie. Wel mag Nouws in haar zelfgeschreven tekst aan het eind dieper doorpakken naar de pijn van de werkelijke scherven.

Mooi zijn de archaïsch aandoende geluidsbronnen (bandrecorder, megafoon en afgeragde vleugel, bespeeld door muzikant Oscar Jan Hoogland) die hun droge opsommingen als een wegstervende echo herhalen. Toch oogt de zanderige buitenomgeving aan de rand van West-Terschelling net te weids om de emotionele benauwenis van de verzameldrift te voelen – die verwaait een beetje. Waarschijnlijk komt Alles moet weg beter tot zijn recht in de industriële omgeving van het Over het IJ Festival, waar aan potentiële opslagruimte geen gebrek is. Daar is Alles moet weg nog een week te zien, net als In order of disappearance van de eigenzinnige maker Bart van de Woestijne, winnaar van de Joop Mulder Plak.

Toch oogt de zanderige buitenomgeving aan de rand van West-Terschelling net te weids om de emotionele benauwenis van de verzameldrift te voelen – die verwaait een beetje. Beeld Nichon Glerum
In order of disappearance van Bart van de Woestijne. Beeld Nichon Glerum

Ook hij maakt een performance over opruimen, maar dan van je ego. Van de Woestijne laat in dit terughoudende ervaringstheater de toeschouwer het werk doen. Met koptelefoon op lopen we naar een geluidsdichte telefooncel, waar uitzicht langzaam wordt vervangen door inzicht: een raam wordt een spiegel. Zijn stem verleidt ons vanuit ‘de blik van de ander’ naar onszelf te kijken. In order of disappearance is een gedachte-experiment waar je niet te nuchter op moet reageren, om er zen uit te komen. Eerder scherpte Van de Woestijne onze blik door in het theater een levend paard en een spelend kind te laten observeren. Dat pakte net iets spannender uit dan dit, maar Van de Woestijne durft wel; net als Nouws een naam om in de gaten te houden.

Alles moet weg door Mugmetdevuurvliegen en House of Nouws, 16/6, Dellewal, West-Terschelling (tijdens Oerol).

Theater

★★★☆☆

In order of disappearance van Bart van de Woestijne, 17/6, Centaures Plak, Formerum (tijdens Oerol)

Allebei nog te zien: 5 t/m 14/7, Over het IJ Festival Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden