EEN SOAP DIE VOORTDUREND DOET GISSEN

Veronica kijkt graag soaps. De travestiet, die wacht op toestemming voor een sekse-operatie, kan alleen tijdens de uitzendingen van zijn favoriete serie zijn zorgen vergeten....

Buurvrouw Charlotte heeft niets met soaps. Zij heeft er de rust niet voor. Ze stort zich voortdurend in avonturen met verkeerde mannen, en weet zich slecht raad met de smeekbedes van haar ex om terug te keren.

In de Deense film A Soap van Pernille Fischer Christensen, die is beïnvloed door de vrije stijl van Dogma 95, wordt het leed in grote doses uitgeserveerd. Precies zoals in de soaps die Veronica zo aantrekkelijk vindt. Het verhaal over de twee buren, die steeds meer voor elkaar gaan betekenen, wordt enkele keren onderbroken door een voice-over, die zich net als in een cliffhanger afvraagt hoe het nu allemaal verder zal gaan.

Dat betekent niet dat A Soap als een soap oogt. Integendeel. Christensen en scenarioschrijver Kim Fupz Aakeson gebruiken de uiterlijke kenmerken van het populaire genre, maar hun film is subtieler dan het gemiddelde tv-drama.

De kracht van Christensens regie zit vooral in de paradox tussen een vrij bewegende camera die dicht bij de acteurs blijft en de keuze die acteurs niets te laten uitspelen. Zodoende ontstaat het gevoel dat alles van de personages op straat wordt gegooid terwijl het in werkelijkheid voortdurend gissen is naar wat er zich werkelijk in hun hoofd afspeelt. Veronica’s gelatenheid en Charlotte’s verbetenheid laten zich in dit geslaagde debuut nergens vastpinnen. Hun levens zijn te grillig om als sjabloon zomaar te worden vastgeprikt. RO

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden