Column

Een sitcom zonder lachband

Een sitcom zonder lachband, dat is Louie. Stap nu in, op Comedy Central.

Louie, een vadsige, roodharige stand-upcomedian, zit in een café in New York met de vicepresident van Paramount Pictures en mag zijn film-idee aan haar pitchen. 'In films zit altijd zo'n gast, zijn leven is oké, en dan gebeurt er iets, een conflict dat hij moet oplossen, en dan wordt zijn leven beter.'

De vrouw uit Hollywood knikt begrijpend.

'Nou, ík heb altijd een film willen maken over een man met wie het slecht gaat, en dan gebeurt er iets waardoor het nog slechter gaat, en in plaats van dat hij het probleem oplost, maakt hij allemaal verkeerde beslissingen en dan gaat het pas echt slecht met hem.'

Louie verliest de aandacht van de vrouw, ze begint te typen op haar telefoon, maar hij gaat door: de hoofdpersoon is niet knap, woont in een eenpersoonsappartementje, komt een meisje tegen, hij denkt dat zij het is, maar dan verlaat ze hem en jat zijn portemonnee. Op dat moment staat de Hollywood-bons op en loopt weg.

Het zou goed kunnen dat Louis C.K., nu een van de bekendste comedians van Amerika, ooit zo'n gesprek heeft gevoerd. In deze scène uit seizoen twee van Louie wordt het format van de lachbandloze sitcom uitgelegd - een metagrapje van Louis C.K., die een ongemakkelijke, gedeprimeerde versie van zichzelf speelt, vandaar die ene letter verschil.

Louie is een alleenstaande vader van twee jonge dochters en heeft van zijn pessimisme zijn handelsmerk gemaakt. Hij zegt wat niemand wil horen en zwelgt in zijn eigen depressie. Dat emmert zo vijf seizoenen door. Sinds maandag is op Comedy Central het eerste seizoen begonnen, elke werkdag een half uurtje. Mijn advies: stap nu in.

De eerste twee seizoenen schreef, regisseerde en monteerde C.K. alles zelf. Hij kreeg van tv-netwerk FX totale creatieve vrijheid om een sitcom te maken. Zo brak hij met alle tv-wetten: halverwege een aflevering begint een andere verhaallijn, afleveringen kunnen totaal in toon verschillen, logica is ver te zoeken, hetzelfde personage wordt door verschillende acteurs gespeeld en Louie biedt geen happy endings.

We zien Louie (bijna) elke aflevering optreden in de Comedy Cellar, wat meteen aan Seinfeld doet denken, maar verder lopen alle vergelijkingen spaak. 'Alles wat je gelukkig maakt, gaat slecht aflopen', zegt hij op het podium. 'Als je een puppy mee naar huis neemt, zeg je eigenlijk: 'Kijk jongens, over een tijdje gaan we allemaal heel hard huilen.''

Louie is nietsontziend eerlijk, op het pijnlijke af. In de eerste vier afleveringen behandelt hij onderwerpen zoals zwarten die geen fooi geven, aftrekfeestjes van gays, bestialiteit, kinderen slaan en de vaginale infectie van zijn dochtertje. Over zijn kinderen is hij meestal hard: die zijn a fucking pain in the ass.

Tussen al die ellende en harde grappen kunnen opeens oprechte emotionele momenten opduiken. Zie de blinddate in een koffietent die wordt verstoord door een groepje opgepompte tieners. De stoerste pestkop stelt Louie uit het niets voor een keuze: of hij vraagt om genade of hij krijgt een pak slaag. Met tegenzin kiest hij voor de vernedering van het eerste.

In elke andere serie zou de vrouw hem prijzen om zijn volwassenheid. Niet in Louie. 'Mijn verstand vertelt me dat je een leuke vent bent', zegt ze. 'Maar de chemie in mijn lichaam zegt me dat je een loser bent.'

Is dat grappig of deprimerend? Louie geeft geen antwoorden, is verwarrend, onvoorspelbaar en ronduit weergaloos.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden