Review

Een sexy kantelpunt in de serie, en die verrukkelijke vernieuwing zet door

Serie - The Crown, seizoen 2, aflevering 4: Beryl

Een kantelmoment in The Crown.

Beeld uit The Crown

En dan opeens is er jazz. We konden het gerust aan prinses Margaret (Vanessa Kirby) overlaten om het Britse koningshuis de moderne tijd binnen te loodsen. Dat de zus van koningin Elizabeth Buckingham Palace op stelten zou zetten, werd al in het eerste seizoen van The Crown duidelijk. Maar de manier waarop dat in seizoen twee gebeurt, in de aan haar gewijde aflevering Beryl, is sensationeel. Deze vierde aflevering vormt een spannende stijlbreuk met de statische start van het nieuwe seizoen. Even draait het niet om 'Lillibet', maar eist zus 'Beryl' het podium op. En hoe.

Beryl begint vol vaart: met een man op een motor, en op de achtergrond het nummer Princess (1958) van Tommy Steele - het eerste popidool van Groot-Brittannië. De toon is gezet: deze man, fotograaf Tony Armstrong-Jones, zal zich ontpoppen als nieuwe love interest van Margaret, en algauw voert hij haar, het koningshuis én de kijker van de stijve jaren vijftig zó de swinging sixties in.

Eerst zien we nog hoezeer dat koninklijke keurslijf knelt. Margaret poseert onwillig voor hoffotograaf Cecil Beaton; de geforceerde prinsessenromantiek als metafoor voor haar gouden kooi. Na een mislukte verloving met een jeugdvriend zwalkt ze dronken en ongelukkig door haar kamer op de weemoedige klanken van Ella Fitzgeralds Angel Eyes.

Op een feestje onder 'normale mensen' laat ze zich verleiden door de enigmatische Tony, met zijn bevrijdende minachting voor conventies, en stelt zelfs voor voor hem te poseren. De scènes in zijn atelier zinderen van hun machtsspel. En de foto die hij maakt - ogenschijnlijk naakt, eerlijk en kwetsbaar - luidt definitief een nieuwe tijd in.

The Crown

Drama
Seizoen 2, aflevering 4: Beryl

Deze aflevering gáát niet alleen over vernieuwing, maar belichaamt die ook. De pastelroze kasteelesthetiek is verleden tijd. Licht en kleurgebruik zijn anders, jurken worden strakker en decolletés lager, en overal kringelt sigarettenrook. Het cameragebruik is inventief, de montage scherper.

In plaats van kamermuziek klinken nu jazz en pop. In de fraai gespiegelde slotscène, weer in Margarets slaapkamer, zingen The Flamingo's I Only Have Eyes For You, terwijl zij zwijmelt en danst - hoopvol, nieuwsgierig, verhit: er is zelfs even de suggestie van masturbatie. Het is een sexy kantelpunt in de serie, en die verrukkelijke vernieuwing zet door.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.