Een Rus dicht over dromen die je je niet herinnert

Jelena Katsjoeba, Konstantin Kedrov en Paul van Ostaijen waren niet op komen dagen. De eerste twee omdat ze hun visum te laat hadden aangevraagd, de derde wegens verplichtingen elders....

Van onze medewerker

Arjan Peters

AMSTERDAM

In het mediacentrum was een vijftigtal toehoorders getuige van een dansoptreden, uitmondend in het overgooien van een stuiterballetje. Een kaalgeschoren man in kostuum riep Advantage, Love, Time, Set en Thank You. De brug tussen Wimbledon en De Waag was gelegd. Er zaten Russen in de zaal. Die konden weinig tot niets verstaan van de dichters Robert Anker, Arie van den Berg en Neeltje Maria Min- wier zachte stem trouwens ook haar landgenoten de oren deed spitsen.

De liefhebbers herkenden enkele parels uit haar laatste bundel Kindsbeen (1995): Tussen te ruim en te nauw/ paste kleding nooit lang./ Groei gaf op schokkende wijze/ lengte en breedte aan bouw. Het gedicht eindigt grandioos: Binnen hielden kachels het verlangen brandend./ IJs sloot water tot het voorjaar af.

Dat was helder, intiem, en met gevoel voor ironie. Of Igor Borochin dat ook was, konden wij niet zeggen. Zijn verzen werden niet in vertaling op het diascherm getoond, want hij was pas laat vanuit Duitsland ingevlogen. Hij heette een performer met een Gesamtkunstwerk. Dreigende taal, maar als buitenstaanders moesten wij het doen met zijn klanken.

Zingen kon Igor aardig, en tussen de onherleidbare woorden vielen West-Berlin, Nostradamus, Sarajevo en Tietjerksteradeel op - als wij ons niet vergisten. Heel helder riep hij ineens: Ieder orgasme is zwoegen! Maar toen vergisten wij ons zeker, zo verzekerde een tolk op fluistersterkte.

Robert Anker belt veel, en wordt ook dikwijls teruggebeld, en die gesprekken gebruikt hij dan voor gedichten. We waren dus weer thuis, vernamen van de dood van timerman pa Anker, en begrepen dat moeder enigszins verward de hoorn neerlegt als ze denkt dat de telefoon gaat, terwijl het de fluitketel is. De Russen klapten beleefd om op te veren bij de bezwerende Lev Rubinstein. Slechts één gedicht had hij bij zich, maar dat mocht er wezen.

Het handelde over zijn dromen die bij het ontwaken meestal weer zijn vervlogen. Het vertellen van dromen die je je niet herinnert, is ook een bezigheid. En helemaal geen domme. Alle pogingen die Rubinstein zich droomt om zich met een ander te verstaan, samen te zijn, te geloven in mens en medemens, gaan bij het ochtendkrieken op in rook. Maar leg die droom vast, en je kunt tenminste je publiek de hand reiken.

Waarna we terugzakten naar de subtiele landschaps- en natuurpoëzie van Arie van den Berg,. Er is veel leed, als je er maar oog voor hebt, voorspelde de zuinige dichter ons met montere melancholie, en niemand keek dan ook op van zijn laatste woorden: Het jaar/ al zonder geur- de beuken kaal,/ en wij straks ook.

Al met al was de overstap van De Waag weer terug naar de tv een kleine. Vergeleken bij het in kreunen en krampen ontaardende slotoptreden van Jaap Blonk is Cruijff immers een toegankelijk en origineel taalvirtuoos: Dat je dus in principe als Nederland, wie zich uitstekend langs Argentinië werkt, in staat moet zijn Brazilië op de koffie te krijgen..

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden