Column Hanneke de Klerck

Een ramp! Plek voor een column maar geen columnist

Hanneke de Klerck

Witteman heeft iets gelezen, heet normaal gesproken deze column, maar De Klerck, coördinator van dit katern, leest ook wel­eens wat, en dat was vanochtend een nachtelijk berichtje van Sylvia:

Ha, Hanneke, ik kan morgen geen stukje tikken, want het dakraam is net van mijn huis gewaaid door de storm, alles staat onder water, de stoppen zijn door en ik ben net bij het hozen uitgegleden en heel hard op mijn hoofd gevallen.

Een ramp!

Voor Sylvia Witteman natuurlijk, voor u, als lezer, en ook een beetje voor ons, de makers: een plek voor een column maar geen columnist.

En wat voor een. Sylvia Witteman leest alles wat los en vast zit, inclusief de meest obscure boeken uit de langst vervlogen tijden, en mede dat maakt haar de gedroomde columnist voor een ­katern dat Boeken & Wetenschap heet. Ik herinner me het plezier van alles lezen wat los en vast zit uit de tijd dat ik als kind drie keer in de week bij de bibliotheek de maximale zes boeken ging lenen, maar ik ben een lezer die dat gretige lezen niet vol heeft weten te houden, zo iemand die verdwaald is geraakt in zombies op Netflix, terwijl het toch zo veel bevredigender is om, bijvoorbeeld, De onsterfelijken te lezen van Chloe Benjamin, dan zo lang naar de levende doden van The Walking Dead te kijken dat je je zelf een zombie begint te voelen.

Chloe Benjamin dus, over kinderen die hun sterfdatum te horen krijgen van een waarzegster, waarna die voorspelling nog uitkomt ook. Maar komt dat doordat ze voorbestemd zijn te sterven op de datum die ze is verteld, of omdat ze ernaar zijn gaan leven en zo de voorspelling waarmaken? Een mooi filosofisch boek waarbij het er minder toe doet (ook al wil je wel graag weten hoe de schrijver zich daaruit redt) hoe en dat die kinderen doodgaan dan hoe ze daarmee omgaan en hoe het gezin waaruit ze komen functioneert.

Maar veel meer tijd dan aan die roman heb ik de afgelopen weken besteed aan Ik weet meer van wijn – SDEN-niveau 2, een cursusboek waar je dingen uit kunt leren die je niet meer hoeft te leren (‘wijn is een alcoholische drank, gemaakt van vergiste druiven’), maar ook een mooi woord als chaptaliseren (suiker toevoegen aan de wijn), dat ik, ondanks een achtergrond als romanist, niet thuis kon brengen, tot bleek dat chaptal geen Frans woord is maar een Franse chemicus die de methode heeft bedacht. Evenmin wist ik dat buxus het eufemisme is voor een geur die je in sauvignon blanc kunt ruiken (buxus is een smakelijker woord voor kattepis).

Kúnt ruiken. Bij het cursusboek hoorde een cursus, met lekkere wijn en een cursusleider die daar van alles in rook en proefde, die als een cursist ­‘citrus’ bespeurde kon zeggen ‘nou, ­misschien dan de schil van een citroen’ – terwijl ik geen schil, geen citroen en zelfs geen ­citrus proefde.

In Ik weet meer van wijn staat een ­aromawiel waaruit je kunt kiezen waar je wijn naar ruikt of smaakt, er staat per druivensoort in of je groene appel proeft, grapefruit, verse boter, viooltjes, rozijnen of lychees. Ik wist de eerste les bij elke witte wijn niets anders te gokken dan ‘appel’ en ‘citroen’, bij elke rode niet beters dan ‘zwart fruit’ of ‘rood fruit’. Dus heb ik het hele boek uit mijn hoofd geleerd om feilloos de cabernet van de beaujolais te onderscheiden, de merlot van de malbec.

Bij alle lessen daarna smaakte en proefde de wijn nog steeds alleen naar wijn.

Volgende week is Witteman er weer!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden