Een plaats waar tijd niet bestaat

In Groot-Brittannië draaien alle grote dj's zijn platen. De muziek van Lucien Foort is gewild, vooral bij labels van 'progressive': een dance-stijl die nu in de Britse media evenveel aandacht krijgt als trance het jaar ervoor....

WANNEER de kinderen van de buren naar bed zijn, kan hij op zijn zolder niet meer op vol volume draaien. Klein nadeel van een homestudio in een woonwijk in Rotterdam, maar dj-producer Lucien Foort zit er niet echt mee. Hij werkt nu vooral overdag aan nieuwe eigen tracks én de aan remixen voor een van de Engelse platenmaatschappijen die steeds vaker van zijn diensten gebruik maken.

Met een klik op zijn toetsenbord start hij een juist voltooide remix die hij maakte voor het dance-label 3 Beat: een zwoel vocaal nummer met een lekkere drive - een kanshebber voor de hitlijsten. Zijn zwarte dreadlocks wiegen mee in hetzelfde ritme als de volumemeters op het computerbeeldscherm, terwijl een vage glimlach op zijn gezicht verschijnt. Bij een volgende, instrumentale remix voor Positiva gaan de schuiven nog wat verder open: 'Hier houdt ik zelf nog het meeste van', lacht hij: 'Lekker diep.'

Blikvanger tussen de elektronische apparatuur is een grote, nieuwe Akai-sampler ('nu kan ik eindelijk allemaal sounds maken, die ik voorheen alleen op platen van anderen hoorde'), maar binnenkort wil hij nog verder uitbreiden, meer spullen kopen, want aan werk op dit moment geen gebrek. Lucien Foort is in het afgelopen jaar uitgegroeid tot een van de succesvolste dance-producers van Nederland.

Een gerespecteerde naam in Engeland, waar alle grote dj's zijn platen draaien, maar - zoals dat eigenlijk steeds zo gaat - in eigen land nog nauwelijks bekend.

Toch begint daar nu voorzichtig verandering in te komen. Deze week verscheen zijn eerste mix-cd Singularity - 'progressive tech-house', terwijl hij vrijdagnacht (13 april) als dj te zien en te horen is op de Labelland-clubnacht in het Rotterdamse Nighttown, waar hij draait met een van Engelands grootste dj-sterren van dit moment, John Digweed.

Lucien Foort opent de avond. 'Als dj moet ik nog een naam opbouwen. Ik ben nu vooral nog bekend van de 12-inches die ik zelf heb gemaakt.' Zijn doorbraak kwam in 1998 toen een van zijn platen werd opgepikt door Engelse dj's als Sasha: 'Ik begreep zelf niet waarom Empress II het zo goed deed, totdat ik Sasha die plaat op een feest in Engeland hoorde draaien. Toen dacht ik: Dit is de sound die ik moet aanhouden.'

Het succes van Empress II was het resultaat van een aantal jaren toewerken naar een eigen geluid. 'Ik heb een eigen studio opgezet, veel gestudeerd, en dan vooral op de vraag wat geluid precies doet. Ik had een muziek opleiding gevolgd, maar nu wilde ik meer weten over sound.'

De jaren dat hij zich opsloot in zijn studio volgden op een drukke periode met de groep Quadrophonia, een van de succesvolste dance-acts van het begin van de jaren negentig. 'Stel je voor, je bent twintig jaar, en de wereld explodeert. Ik vond het prachtig allemaal, maar ik wilde ook begrijpen hoe de muziekwereld in elkaar zit.'

Teleurgesteld in de manier waarop andere maatschappijtjes zijn eerste producties presenteerden, begon hij daarom twee jaar geleden met zijn vrouw Dymphna een eigen label (Multitracks), waarop zijn platen nu verschijnen. 'Het is veel werk, een netwerk van contacten opbouwen, en dat ook onderhouden. Maar als je het goed aanpakt, werkt het. We kunnen er nu allebei goed van leven.'

Het duo is net terug uit Miami, waar op de jaarlijkse dance-beurs nieuwe contacten werden gelegd. Thuis wacht een stapel elektronische post, het meeste uit Engeland. Foorts muziek is vooral gewild bij dj's en platenlabels van de op dit moment snel aan populariteit winnende progressive, een dance-stijl die dit jaar in de Britse media evenveel aandacht krijgt als trance in 1999.

Het tempo van de beats ligt wat lager, de melodieën zijn minder plat en opdringerig. Foort: 'Het is muziek waarmee je in een lange boog naar een hoogtepunt kunt toewerken, zoals ik dat op Singularity heb proberen te doen.' In de ruim twee uur die beide cd's samen duren, probeert hij de sfeer op te roepen van een echte clubnacht: 'Wanneer het publiek helemaal opgaat in de muziek en verdwijnt in een universum waar tijd en ruimte niet meer bestaan.'

Het is een onbeschrijfelijk gevoel, zegt hij, zulke momenten staan in zijn geheugen gegrift: 'Ik herinner me zo'n nacht beter dan wannneer ik foto's van vijf jaar geleden bekijk. Ik weet nog waar ik stond, met wie ik sprak, welke muziek er klonk. Stel je voor dat een dj opeens een plaat draait die je zelf heb gemaakt. Dan is je eigen muziek onderdeel van de sfeer van die nacht. Dat gevoel is helemaal te gek.'

Lucien Foort: Singularity. United.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.