Een pijnlijk en wrang-komisch egodocument

Met zo'n glibberige antiheld en een entourage van fascinerende bijrollen wordt Weiner mooi gelaagd. Van begin tot eind blijft het even pijnlijk als wrang-komisch.

Beeld RV

'Waarom mocht ik je filmen?' Anthony Weiner, de Amerikaanse politicus die zijn veelbelovende carrière effectief om zeep hielp middels seksgerelateerde tweets en smsjes, moet even kauwen op de vraag die hem door documentairemaker Josh Kriegman wordt gesteld. Prettig kon het in elk geval niet zijn: leg je publiekelijk alsmaar het hoofd op het hakblok, hijgt er ook thuis een filmteam in je nek.

Weiner

Documentaire

Regie: Josh Kriegman, Elyse Steinberg.
Lengte: 96 min., in 13 zalen.

Weiner had de vraag terug kunnen spelen. Waarom wilden Kriegman en diens regiepartner Elyse Steinberg hem filmen? Hun aanvankelijke doelstelling was vrij eenduidig. Kriegman werkte voor Weiner toen deze zich in 2005 verkiesbaar stelde als burgemeester van New York en was daarna in dienst als diens personeelschef. Toen Weiner in 2013 opnieuw voor het burgemeesterschap ging, twee jaar nadat hij fatale foto's van zijn erectie had rondgetwitterd, leek dat Kriegman en Steinberg het perfecte onderwerp voor hun debuutdocumentaire.

Het duo kreeg vrijwel alle vrijheid om opnamen te maken, zowel in het campagnekantoor als thuis bij Weiner en diens echtgenote Huma Abedin, zelf een van Hillary Clintons naaste medewerkers. Ook toen alles opnieuw mis ging bleef de camera gewoon doordraaien; wat begon als de verfilmde wederopstanding van een afgeschreven politicus, veranderde daarmee in het onthutsend intieme portret van een politicus die door zijn ambities en obsessies alle realiteitszin verliest.

Althans, zo kun je het zien. Kriegman en Steinberg gaan vol vaart mee in de ups en (vooral) downs van hun hoofdpersonage, maar laten intussen iedere conclusie over aan de toeschouwer. Het ene ogenblik vind je Weiner nog een sympathieke gast die een tweede kans verdient, het volgende gruw je van zijn narcistische gedrag. Misschien is-ie wel degelijk een viezerik, een mediageile egomaan die zijn echtgenote publiekelijk parasiteert.

Met zo'n glibberige antiheld en een entourage van fascinerende bijrollen - Abedin voorop - wordt de film mooi gelaagd: Weiner valt te beschouwen als een benauwende politieke film, als het relaas van een scheefgelopen affaire tussen politiek en privé, maar ook als absurde klucht. Zoals in de scène waarin Weiner een NGO-project presenteert en van het opgedraafde persvolk enkel relevante vragen wil horen: doodse stilte, tot hij van lieverlee ook irrelevante vragen toestaat. Meteen barst een totale kakofonie los.

Kriegman en Steinberg hoeven weinig te doen om van zo'n afgang pure satire te maken. Het volstaat dat ze erbij waren, en dat ze honderden uren aan ruwe opnames wisten te kneden tot een vloeiend, spannend document. Van begin tot eind blijft het even pijnlijk als wrang-komisch, hoe Weiner zich in zijn imago wentelt tot het hem als prikkeldraad omsluit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden