tv-recensieJulien Althuisius

Een persiflage op het Songfestival, kán dat? Ja, dacht Netflix

Kun je het onpersifleerbare toch persifleren? De realiteit van het Eurovisie Songfestival, dat dit jaar in Rotterdam zou worden gehouden maar werd afgelast, is zo grotesk, zo mateloos en schuurt zo dicht tegen de grenzen van fictie aan, dat er maar weinig – of misschien überhaupt geen – ruimte is voor parodie. Netflix, wiens zakken geen bodem kennen, besloot het toch te proberen met Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga.

De film, die vanaf vrijdag op Netflix staat en is gemaakt in samenwerking met Eurovisie-producent EBU, vertelt het verhaal van Lars (Will Ferrell) en Sigrit (Rachel McAdams), een muzikaal duo uit IJsland dat zichzelf door enkele bijzonder geloofwaardige spelingen van het lot terugvindt op het podium van het Eurovisie Songfestival.

De Amerikaan Ferrell, mede-auteur van het script, heeft een Zweedse vrouw en zag het Songfestival voor het eerst in 1999. Hij was meteen verslaafd. In 2014 was hij aanwezig bij de finale in Kopenhagen en vier jaar later bezocht hij, ter voorbereiding op de film, als onderdeel van de Zweedse delegatie het Songfestival in Lissabon. 

Alle liefhebberij en voorbereiding ten spijt, Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga is niet Ferrells beste werk en haalt het bij lange na niet bij zijn eerdere genreparodieën als de kunstschaatsfilm Blades of Glory of Talladega Nights (over de Nascar-autoraces), waarin de humor oorspronkelijker, harder en veelvuldiger aanwezig was.

Will Ferrell en Rachel McAdams.Beeld Netflix

Dat neemt niet weg dat Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga best vermakelijk is. Er wordt flink de spot gedreven met de o zo authentieke IJslandse kneuterigheid van wollen truien, vrouwen met vlechten, mannen met baarden, eindeloze vergezichten, gezellige houten huisjes en synchroonspringende blauwe vinvissen (o, die ja). Will Ferrells Lars is – net als veel van zijn personages – een uit de kluiten gewassen kneus met een hart van goud en een gebrek aan zelfbewustzijn, die zijn zielemaat heeft in de vrolijke, maar hopeloos naïeve Sigrit, moeiteloos neergezet door Rachel McAdams, die in haar carrière ook wel voor hetere vuren heeft gestaan. 

Er wordt vanzelfsprekend veel gezongen en de meeste liedjes – evenals de mensen die ze uitvoeren – zouden beslist niet misstaan op het Eurovisie Songfestival (bijvoorbeeld de 21st Century Viking, een grote vent met lang haar, woeste baard en een hoog piepstemmetje, gespeeld door de Nederlandse acteur Milan van Weelden).

Zo is Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga bij gebrek aan het echte werk een prima surrogaat, dat de liefhebber van het Songfestival zal kunnen bekoren. Al is het alleen maar vanwege de extatische, over de top singalong halverwege de film, waarin Ferrell en McAdams muzikaal gezelschap krijgen van een heel scala aan Eurovisie-sterren, onder wie Alexander Rybak (die gast met de viool), Netta (de Israëlische winnares van 2018) en Conchita Wurst. 

Er zitten nog wel meer bekende gezichten in de film. Graham Norton bijvoorbeeld, die in zijn rol als commentator over de inzending van Lars en Sigrit zegt: ‘Oké, minder slecht dan we hadden verwacht.’ Dat dekt inderdaad wel zo’n beetje de lading.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden