Tv-recensiejulien althuisius

Een persconferentie die geen persconferentie was maar een persmoment – of misschien ook dat niet

Het ging er eentje worden voor de fijnproevers, vertelde politiek verslaggever Xander van der Wulp voorafgaand aan de persconfer... nee, persmoment, hahaha, hij moest er nog even aan wennen. O, we gaan beginnen! Mark Rutte. ‘Zo, dames en heren.’ Geen persconferentie, maar een persmome... nee, een kort oploopje. Grijze pilaren, grijs trappenhuis, grijs katheder, grijs leven. Even zeggen waar we staan. Gedeeltelijke lockdown. Grote hamer. Gereedschapskist. Temperatuur meten. Het is eigenlijk nog te vroeg om iets over het effect van de vorige maatregelen te zeggen, dus wat doe ik hier. Hugo, take it to the bridge.

R is 1,16 en dat is boven de 1. Door het maatregelenpakket is de R gedaald tot onder de 1. Denken we. Maar weten we niet zeker. O ja, het maatregelenpakket gaat toch veel langer duren, vergeet Sinterklaas, oké doei.

Nabeschouwing 1 van de persconferentie-die-geen persconferentie-was-maar-een-persmoment-maar-misschien-is-persmomentje-beter zag Xander van der Wulp iets ‘heel voorzichtig positiefs’. Hij haalde er één zin uit: ‘Van meer naleving krijgen we nooit spijt.’ Mooie zin.

Nabeschouwing 2 aan tafel bij M. Het was inderdaad geen persconferentie, zei Sven Kockelmann, ook niet echt een oploopje, meer een persmoment. Maar even later had Kockelmann het toch weer over een persconferentie. Volgens Kustaw Bessems gebruikten Rutte en De Jonge dit moment vooral om de ernst van hun communicatie te kunnen opschalen. Ze hadden het wel over de hamer en de dans, maar ze wilden liever langs de randen van de zorg scheren.

Geen persconferentieBeeld NOS

Nabeschouwing 3: ja hoor, ook good old Ronnie Fresen struikelde. ‘Rutte noemde het (een totale lockdown) net in de persconferentie, nee, haha, ik moet zeggen persmoment, een schrikbeeld.’ Hoe dan ook, conclusie was: beter strenger handhaven dan zwaardere hamer uit de kast halen.

Later, bij Nieuwsuur, vertelde de man met – nee, van – die hamer dat we in Nederland beter moeten leren dansen. Tomas Pueyo, die het essay The Hammer and the Dance had geschreven, had een stoppelbaard en witte oordopjes in. Hij zag dat de Nederlandse regering weliswaar graag de door hem bedachte metafoor gebruikte, maar ondertussen alleen maar als een dommekracht de boel plat probeerde te slaan, om vervolgens vanaf de zijlijn toe te kijken hoe het virus de dansvloer onveilig maakt.

De laatste nabeschouwing van het persuitje had plaats bij Op1, waar Xander van der Wulp, nu zonder stropdas, Mona Keijzer en viroloog Anne Wensing terugblikten op wat er nou wel en vooral niet, maar misschien een beetje, was aangekondigd in ‘deze persconferentie die geen persconferentie mocht heten, maar een persmoment’, zoals Van der Wulp maar weer zei. Ja, want andere locatie, korter dan gebruikelijk. Het was allemaal ‘voor de fijnproever’. En God, wat had die ervan gesmuld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden