Interview Fontaines D.C.

Een nieuwe postpunkperiode breekt aan met Fontaines D.C., de leukste nieuwe gitaarband van 2019

De tijd lijkt er weer rijp voor: gitaarbandjes in de traditie van de postpunk. Het Ierse Fontaines D.C. maakte met Dorgel een plaat waarvan je nu al weet dat het een klassieker gaat worden. 

Grian Chatten van Fontaines D.C. tijdens een optreden in 2018 in Leeds, Engeland. Beeld Andrew Benge/ Redferns

Soms weet je vanaf de eerste noten die je van een nieuw album hoort dat je een klassieker in spe te pakken hebt. Dogrel, het debuutalbum van het Ierse Fontaines D.C., is zo’n plaat. Tik, tik, tik, tik, kletteren de drumsticks in openingsnummer Big en dan komt zanger Grian Chatten erin: ‘Dublin in the rain is mine/ A pregnant city with a catholic mind.’ Schreeuwzingend als Mark E. Smith van The Fall dertig jaar geleden, met een donkere ondertoon die we kennen van Joy Divisions zanger Ian Curtis. De krassende gitaren doen denken aan die van de Gang Of Four, circa 1979, en die melodische baslijnen van Conor Deegan in de meeste nummers roepen herinneringen op aan het spel van Peter Hook (Joy Division/New Order).

Allemaal postpunkbands van een kleine veertig jaar geleden, lang voordat de twintigers van Fontaines D.C. geboren waren. ‘The Cure en Joy Division zijn onmiskenbaar favorieten van me’, vertelt bassist Conor Deegan aan de telefoon vanuit Dublin, waar hij de vinylversie van Dogrel aan het signeren is. ‘Maar we zijn als band nooit bij elkaar gekomen met het idee eens lekker als vroeger te gaan klinken. Waarschijnlijk is die sound van toen gewoon niet zo moeilijk voor een beginnend bandje. Hij paste in ieder geval precies bij wat we wilden.’

Poëtische invallen

Wat ze wilden, zo’n vier jaar geleden toen de vijf bandleden elkaar in Dublin in de collegebanken ontmoetten, was niet een band beginnen. ‘Welnee’, zegt Deegan. ‘We volgden weliswaar muziekcolleges, maar onze echte passie was poëzie. Daarmee onderscheidden we ons.’

De leukste nieuwe gitaarband van 2019 begon dus als een groepje van vijf jonge enthousiaste lezers die in de pubs van Dublin dichtbundels uitwisselden en notitieblokken vol schreven met poëtische invallen.

‘Romantisch, toch?’, zegt Deegan. ‘We lazen vertalingen van Arthur Rimbaud en alles van James Joyce. In de gedichten die we schreven speelde Dublin een hoofdrol. Dit is onze biotoop en uiteindelijk gaan nu ook de meeste liedjes over deze stad.’

De liedjes ontstonden bij toeval. ‘Een duidelijk plan was er niet. Er waren veel teksten en we speelden allemaal wel een beetje gitaar of piano. Via literatuuronderzoek kwamen we bij het genre dat ‘dogrel’ heet. Een soort Ierse volkspoëzie waarop de cultuurelite neerkeek. We herkenden in dogrelteksten een soort ‘do it yourself’-gedachte die we ook kenden uit de geschiedenis van de punk. Waarom zouden we onze teksten ook niet tot liedjes verwerken? Het lijkt misschien allemaal heel goed doordacht, maar het ging terloops en impulsief.’

Grian Chatten ging zingen, want die was volgens Deegan, die zelf de basgitaar verkoos, ook het snelst met tekstschrijven. ‘Muzikale voorbeelden hadden we niet. Rauwe gitaarbands waren er vier jaar geleden nauwelijks. We deden alles een beetje op gevoel.’

Fontaines D.C.

Gesjeesde literatuurfanaten

In mei 2017 verscheen de eerste single, Liberty Belle, die meteen veel lof oogstte. Deegan: ‘Ons publiek bestond uit twee soorten liefhebbers. Oudere, veertig- en vijftigplussers die ons kenden van BBC6, een radiozender met veel aandacht voor oude, klassiek geworden rock-’n-roll en nieuwe gitaarbands met gevoel voor traditie.’ De andere helft van de fans van Fontaines D.C. bestaat uit ‘jonge kids die ons kennen van muziekblogs’.

Blogs waarop, volgens Deegan, de laatste paar jaar veel aandacht is voor gitaarbands. De Britse bands Shame en Idles hebben in korte tijd een fanatieke schare jonge fans voor zich gewonnen, die zelf ook geïnspireerd raakten om de gitaar te grijpen. ‘Blijkbaar is de tijd er weer rijp voor. Je ziet ze ineens overal vandaan komen, de jonge honden met gitaren. Alsof iedereen op het juiste moment gewacht heeft.’

We moeten alleen niet denken dat al die leuke frisse bands tot een nieuwe scene of beweging behoren. ‘Iedereen heeft zijn eigen achtergrond. Wij zijn een stel gesjeesde literatuurfanaten met Dublin als grote inspiratie. Al onze teksten proberen iets over Dublin te zeggen. Uiteindelijk willen we een flinke bundel met teksten nalaten die net zoveel over onze stad zeggen als het werk van James Joyce of, iets minder ambitieus misschien, de liedjes van Shane MacGowan van The Pogues. Iemand met Ierse roots die prachtig over Londen schreef en zong. Hij blijft een groot voorbeeld. Voor ons dan, maar ik weet zeker dat een nieuwe band als The Murder Capital, ook uit Dublin, weer hele andere ambities heeft. Die verschillen maken het juist leuk. Alles kan weer en alles mag.’

Fontaines D.C. speelt zaterdag 20 april tijdens Motel Mozaïque Festival in Rotterdam.

Vijf andere nieuwe gitaarbands van de Britse eilanden met een postpunk geluid

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.