Blad Wat is lezenswaardig deze week?

Een nieuwe glossy om tegenwicht te bieden aan ‘al die belerende stukjes uit de progressief-liberale bubbel’

De nieuwe glossy Epoque wil met dwarse denkers mensen weer aan het lezen krijgen

Epoque

Op pagina 2 van de nieuwe, wonderlijke glossy Epoque staat een grote foto van een man met een snor. Hij heet Eric Mecking. Het is een advertentie voor Eric Mecking. Hij prijst zichzelf aan als beleggingsexpert, bestsellerauteur, adviseur en spreker. Zijn telefoonnummer staat er ook bij.

Vijftien pagina’s verder duikt hij weer op, nu als auteur van een stuk over de samenhang tussen de economische crisis van 1928 en die van 2008. En zo heeft het nogal prijzige (€16,95) Epoque wel meer onorthodoxe trekjes.

Chef redactie en initiatiefnemer is Tom Zwitser. Hij is vormgever en filosoof en de man achter De Blauwe Tijger, een uitgeverij die nogal naar rechts leunt, om het zo maar eens te zeggen. Zwitser gaf onder meer boeken uit van Paul Cliteur, Sid Lukkassen en de Belgische islamcriticus Wim van Rooy.

Aan zelfvertrouwen ontbreekt het Zwitser niet. ‘Ten eerste is het een fantastische glossy geworden!’, schrijft hij in het voorwoord van de eerste Epoque. In hetzelfde stuk geeft hij zijn ambities prijs. Met het blad wil hij mensen bereiken die geen kranten en tijdschriften meer lezen.

Zwitser begrijpt trouwens dat ze daarmee zijn gestopt, want ‘de stroom van belerende stukjes uit de progressief-liberale bubbel is te demotiverend.’ Het cultuur-pessimisme ligt er dik bovenop: ‘Waar vaste grond onder de cultuur en ons bestaan verdwijnt, ontstaat vanzelf een maatschappij vol monomane bubbels en permanente rusteloosheid.’

Media, politiek, economie, maatschappij en geopolitiek zijn de pijlers van het blad. Het geloof van de katholieke oprichter zien we ook op een paar plaatsen terug. Een oude bekende, Antoine Bodar, maakt deel uit van de redactie van Epoque. Hij schreef een moeilijk samen te vatten stuk over kunst en religie.

Voor wie het positief wil zien is Epoque in de eerste plaats een verzamelplaats voor dwarse denkers. Helaas denken en schrijven ze niet allemaal even coherent. Sommige stukken zijn nauwelijks om door te komen. 

Dat geldt overigens niet voor de bijdrage van publicist Sietske Bergsma over het begrip ‘Heimat’, even los van de inhoud. ‘Alle pogingen onze grenzen en tradities te ontstijgen ten spijt, de terugkeer van Heimat als een force of life, is niet meer te ontkennen.’

Een jonge columnist van het Katholiek Nieuwsblad, Peter van Duyvenvoorde, blijft dichter bij huis. Hij neemt ons mee op een date in Amsterdam, een stad die hij omschrijft als een ‘luier waar ik als kind in kan blijven spelen’.

Helaas wordt het niks met die date. De vrouw valt in slaap. ‘En ik lag wakker, in uiterste concentratie om de wijnvolle scheten in stilte mijn anus te laten verlaten in de hoop dat ze reukloos door de kamer zouden zweven.’ Ook dat is Epoque.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.