Een mooie combinatie van schijnbaar achteloos toneelspelen en intense voorbereiding

Theater - Dumas/La Dame/De Sade (Maatschappij Discordia)

Het aangrijpende verhaal van La dame aux camélias gelardeerd met teksten van Markies De Sade. En toch blijft het lichtvoetig. Met drie erg goede actrices en als extra een dansante entr'acte van Jan Joris Lamers.

De drie actrices van Dumas/La Dame/De Sade. Foto Bert Nienhuis

Marguerite Gautier is een van de treurigste personages uit de toneelliteratuur. Ze is de dame met de camelia's uit het beroemde toneelstuk van Alexandre Dumas fils La dame aux camélias uit 1848. Een courtisane die bedwelmd wordt door de zorg, aandacht en oprechte liefde van een man uit de betere kringen, de enige die het goed met haar voorheeft. Maar ze lijdt aan tbc (of syfilis) en kiest er ten slotte zelf voor om te worden uitgestoten. Dumas beschrijft dit hartverscheurende drama schitterend. In wezen laat hij Marguerite niet vallen, maar juist opstijgen, van het afvoerputje rechtstreeks naar de hemel.

In Dumas/La Dame/De Sade, de nieuwe voorstelling van Maatschappij Discordia, wordt dit toneelstuk uitgebeend tot een aantal cruciale scènes en gelardeerd met teksten van Markies De Sade. De drie actrices voegen daar hier en daar een persoonlijke anekdote aan toe. Hierdoor laten zij de achterkant van dit vrouwenleven zien, en wordt de voorstelling een exegese over liefde, lust en opoffering. De Sade biedt tegenkleur: hij is niet tegen de liefde, maar prikt vooral de hypocrisie daarin door.

Dumas/La Dame/De Sade (****), theater.
Door Maatschappij Discordia van, met en door Annette Kouwenhoven, Miranda Prein, Maureen Teeuwen en Jan Joris La-mers.
13/1, Frascati, Amsterdam. Tournee t/m 8/3.

Discordia maakt van dit alles theater dat intelligent en lichtvoetig tegelijk is, een mooie combinatie van schijnbaar achteloos toneelspelen en intense voorbereiding. Met drie erg goede actrices en als extra een dansante entr'acte van Jan Joris Lamers - even weemoedig als frivool.

Voorstellingen van Discordia eindigen doorgaans met een informele nazit. Dit keer met champagne en een hartbrekend lief hondje, een basenji, die intussen tot de Discordia-familie behoort. Voor hem werd na afloop op het podium een mandje neergelegd, voor Marguerite Gautier was dat te laat.